Bookjabber

Sorry boek, maar ben jij ook zo’n cluster van achterhaald, dor, emotieloos, oubollig, gebonden krantenknipselshit, dat de schuttinggluurders nu "TRUE CRIME" noemen? 

You’ve gotta be fucking kidding me! Ik word gelezen als een extreem boeiende avonturenroman, die je -eens opgepakt- niet meer weglegt voordat je het boek uitgelezen hebt. Ik ben de nieuwe standaard en trendsetter voor misdaadverhalen; na mij is er niets meer!

Je bent dus een roman, oftewel fictie? Not on your  flipping nelly, sucker! Ik ben ook geen boulevardmap vol met roddel-crap. Ik ben de apotheose onder de boeken, die de waar gebeurde misdaad beschrijven. Verhalen waarbij de lezer door de spanning meegesleept wordt, gruwelt, lacht, zich emotioneert door het gehele sentimenten-spectrum, en zucht wanneer hij of zij het boek moet sluiten. Geen doodse rapporten, saaie verslagen, comateuze weergaves of ad nauseam uitgediepte roddel- en rattenshit.

Maar wat ben je dan? Ik ben..., oh dear, er is nog geen hokje voor mij! Kunnen wij jou dan wel een plaatsje geven? Ach, zet mij maar onder..., een boekwonder! Nee, dat klinkt als een shart! Ik maak gelijk even een hokje voor me: PRIME-CRIMETIME! Now, how’s that for a fucking pigeonhole, loser?

Dus jij bent het volmaakt geschreven boek dan? Nee, absoluut niet! Ik ben niet geschreven door een prozapusher of een poopscooper van het tabloidtrash; ik ben geschreven door een ex-crimineel. Alléén dat, maakt mij al uniek! Dat ik zeshonderd bladzijden kwaliteitsmisdaad tel, maakt mij onvergelijkbaar.

Ik ben het misdaadrelaas dat je altijd hebt willen lezen, maar dat blijkbaar nooit geschreven kon worden in hokjesland. Een plaatsje heb ik echter al..., talloze... boekenkasten, nachtkastjes, op het kussen, onder het kussen, op de driezitsbank, op de slaapbank en mogelijk binnenkort: op de rechtbank!