Lowlife and the Housewife…

Lowlife and the Housewife…

CAVEAT LECTOR

Vrouwen zeggen altijd: “Als er geen klik is dan zou ik het niet kunnen!” Yeah right! Er is echter iets dat vele malen sterker is dan die misselijkmakende klik… en dat is de nieuwsgierigheid van een vrouw! Gelukkig wel, hahaha!

Hoe een huisvrouw mij de stuipen op het lijf joeg…

Right… dus ik zit nu op een datingsite vrouwelijk talent te scoren, zodat die mij hun mening en kritiek over mijn boek kunnen geven. In principe zou ik gewoon met mijn ogen dicht een ezelsstaart ergins in die vrouwencatalogus kunnen prikken. Een vrouw is toch een vrouw, nietwaar? Niet waar!

Nee, een vrouw is niet een vrouw. Iedereen is uniek, maar sommige vrouwen zijn wel heel erg uniek, zoals ik pas tot mijn schande heb kunnen ondervinden.

Aangezien ik nu weer achter het fakeprofiel van een knappe Amerikaanse kickbokser zit, kan ik niet veel minder doen dan gelijk de leukst ogende vrouw de ezelstaart opprikken. Ze zat in de leeftijdsgroep van de kickbokser, dus dat klopte wel. Normaliter ging ik nooit met de leden van mijn panel naar bed… althans niet met allemaal:) Ik hoefde mij dus over een leeftijdsverschil van vijfentwintig jaar niet zo druk te maken. Had ik het maar fucking wel gedaan, want ik vraag mij vaak af wat ik nu eigenlijk in mijn leven geleerd heb.

Ik schreef dus een superstrakke Cyberfury ‘chat-up line’ en stuurde die naar zo’n vijftig vrouwen op Iwannadate. Waanzinnige naam trouwens voor een datingsite, niet? Hoe verzinnen ze het met hun zieke koppen. Iwannadate… waarom geen Iwannafuck? Maar ja. Ik leun achterover, steek een sigaar op wacht op de tulpenjurken die nu dan moeten komen… als het allemaal klopt.

Gerda verscheen als eerste op mijn scherm. Het leek wel of ze op mijn datemail had zitten wachten. ‘Strakke dot,’ dacht ik, beseffend dat mooie vrouwen altijd extra werk met zich meebrachten. ‘Pfff, hier moet duidelijk aan gewerkt worden,’vreesde ik. Vrolijke lach en een vrolijk, open gezicht, tasty!

“Zeg Cybergek of hoe je ook heten mag… kun jij geen normale brieven schrijven? Stuur je die verzinsels naar iedereen hier?”

“Neeeee…” loog ik aarzelend, “waarom denk je dat, Gerda?”

“Je denkt toch niet dat je mij de weg kwijt kunt maken met die sjabloontekst hè, gladjakker?”

”Hoe kom je erbij dat het een sjabloonbrief is? Ik heb hem speciaal voor jou geschreven, Gerda. Maar als je hem niet leuk vindt… wel, sorry,” zei ik geïrriteerd en legde ik mijn sigaar op de asbak.

“Voor mij geschreven, ja. Sinds wanneer heet ik ‘Beste NAAM’? Je bent vergeten de namen in te vullen, player. Het is voor jou te hopen dat je dat niet bij alle vrouwen hier hebt gedaan, slickdick!”

Ik schoot in de lach en stak mijn sigaar weer in mijn mond… die ik prompt uitspuugde want het brandende uiteinde bleef aan mijn tong plakken.

”Hahahaha,” schaterde Gerda. “Geluk dat je geen pijp rookt, klootzak!”

”Jij kunt mij wel even een uurtje aan mijn pijp…” wilde ik woest antwoorden, maar Gerda was mij voor: “Denk je dat je hem nog vinden kunt na al die steroïdeballetjes die jullie vechtspechten vreten?”

”Wat heb jij voor snoepjes gegeten om zulke longen te krijgen? Aan de siliconengum gezeten?” vroeg ik hatelijk, terwijl ik Gerda’s uitbouw bewonderde. Blijkbaar voelde ik de hitte van de sigaar nog, want onwillekeurig likte ik mijn lippen af.

“Val dood, hufter,” vloekte Gerda verdween van mijn scherm.

Mijn dag was naar de klote want ik kreeg van alle vrouwen die ik een mailtje had gestuurd, soortgelijke reacties. Ik logde dus uit bij Iwannadate en opende op Lexa voor de rest van de dag.

De volgende weken kwam Gerda iedere dag even langs om een paar hatelijke opmerkingen te maken. Ik begon op een vreemde manier gesteld op haar te raken; als ze er een dag niet was dan voelde ik mij nog jaloers worden ook. Verliefd? Stockholm syndroom? ‘Rot nou gauw op!’ dacht ik. ‘Daar zal ik snel een einde aan maken. Nee, verliefd zijn we alleen van ‘s nachts twaalven… tot de espresso de morgen er na en een Zweedse aandoening heb ik niet, want ik eet nooit haring. Nee, dit type vrouwen gooi ik morgen gelijk in het diepe… dan zijn we er maar gelijk van af.’

”Gerda, kun je voor vijf minuten die grote kop van je misschien dichthouden… ik moet je een bekentenis doen.”

Gerda keek mij vuil aan, maar bij vrouwen wint de nieuwsgierigheid van alle andere karakteristieken… en ongeduldig zijn ze ook nooit. Ik vertelde haar dat ik… eigenlijk ik niet was, maar iemand anders. Gerda hoorde mij zwijgend aan totdat ik uitgepraat was. Ik zei het al: een unieke vrouw. Normaal laten ze je nooit uitpraten.

”En waar gaat dat boek dan wel over?” vroeg ze.

”Het gaat over een leven in de nationale… en internationale misdaad.”

”En het gaat over jou, dus ben je een crimineel! Ik wist wel dat er niets klopte met dat sarcastische lachje op die poppenkop van je.”

Ik legde haar geduldig uit dat ik ook de man op de foto niet was. Voor een vlotte afwikkeling legde ik haar het verhaal nog een keer uit, zodat ik er zeker van kon zijn dat ze mij begrepen had. Als blikken hadden kunnen doden dan was Gerda nu de crimineel geweest. ‘Nou ja, daar zijn we netjes van af,’ dacht ik, het zweet van mijn voorhoofd vegend. Netjes? Wel, ongeveer.

Drie dagen hoorde, zag of las ik niets meer van Gerda. Zij had zelfs haar profiel voor mij verborgen. Ik was opgelucht, maar toch ook weer niet. Ik vroeg mij af of ik het nieuws niet op mijn gewone, voorzichtige en behoedzame wijze had moeten breken. ‘Het is eigenlijk geen rotmokkel,’ dacht ik. ‘Het lijkt mij ook wel een eerlijk wijf. Beter dan de meeste van die graftakken hier.’ Gedane zaken nemen echter gelukkig af en toe wel een keer… en zo ook met Gerda die de volgende dag kwam aanwippen alsof er niets gebeurd was. ‘Nu opletten Jan, ze is op wraak uit,’ vreesde ik.

“Ik heb eens na zitten denken,” deelde ze mij ongevraagd mee.

”O, deed dat geen pijn? Ik wist niet dat je dat kon,” provoceerde ik.

“Kan ik dat boek van je lezen?” vroeg ze me

“Hoe weet ik nu of je lezen kunt? Je hebt al zitten denken ook, vertel je mij net,” probeerde ik het onheil af te wenden.

Gerda was niet haar gebruikelijke zelf, want ze liet de sneren over zich heen gaan zonder ook maar strijd te geven. Vrouwen kunnen dat… als ze nieuwsgierig zijn.

Vrouwen kunnen nog veel meer ook, maar je komt er altijd achter als het te laat is.

Ik stuurde Gerda mijn boek op voorwaarde dat zij mij haar ‘feedback’ zou geven. Haar kritiek vroeg ik maar niet, want haar nu aardig kennende, twijfelde ik er niet aan dat ik die… en nog een beetje meer van haar zou krijgen.

Een week later zag ik haar pas weer. Ik herkende haar eerst niet; ze was naar de kapper geweest en had blijkbaar een van die ‘make-overs’ gehad. Ze zag er nu uit alsof ze achtentwintig was. Mijn God, wat een beest is het toch eigenlijk… en nog in een minirok ook. ‘Kijk die longen eens… dat zijn turbotieten. Zo groot heb ik ze nog nooit gehad! Mmm, ik vraag me af… hoe kom ik daar nu achter?’

“Jan,” vroeg de nieuwe Gerda mij, “ben je nu nog actief? In je boek staat van niet, maar ik ben daar niet zo zeker van.”

Dit was mijn kans en die nam ik waar ook: “Ach, je weet hoe het is Gerda, af en toe heb ik wat handel. Meest dameskleding en merkgoed luxe lingerie.”

Hap… deed de nieuwe Gerda: “Heb je nu leuke dingen, Jan?”

”Alleen lingerie. Hoezo, heb je wat nodig dan?”

Gerda vertelde dat ze nu haar garderobe wilde vernieuwen en vroeg opnieuw of ik wat leuke lingerie te koop had.

”Ik denk het wel, Gerda. Wat voor maat heb je?”

Ik kreeg haar maten, maar de dimensie die mijn werkelijke interesse had… was haar cupmaat. Het enige verstand dat ik van lingerie heb, is hoe ik het zo snel mogelijk van een vrouwenlichaam kan afpulken. Ik besloot dus mijn ex in Schotland op te bellen voor wat technische expertise.

“Liz, hoe groot is een F-cup?”

”Groot Jan. Erg groot!”

”Wat is erg groot, Liz; hoe moet ik mij dat voorstellen?”

”Wel Jan, één tiet is net zo groot als jouw hoofd,” antwoordde Liz lachend.

”Fuck, het had erger kunnen zijn, het had wel zo groot als jouw hoofd kunnen zijn,” lachte ik terug.

Ik moest haar natuurlijk uitleggen waarom het ging. Liz zei: “Jan, die vermoordt jou. Ik dacht eigenlijk dat jij niet zo van grote tata’s hield?”

Ik verzekerde Liz dat zij de mooiste had en belde af. F-Cup! Zeker naar het Rotterdamse voetbalstadion vernoemd.

’s Avonds lag ik in mijn bed aan Gerda te denken. Ik voelde mij een beetje eenzaam, want af en toe leed ik aan identiteitsverlies doordat ik dan niet meer wist of ik nu een Amerikaanse kickbokser, Russische bodybuilder of een sterrenwichelaar uit Macedonië was. Gedurende de dag op de datingsites zag ik er wel goed uit… totdat ik ’s avonds bij het tandenpoetsen die nare kop van mijzelf weer aanschouwde. Vaak ging ik dan half ‘borderline’ naar mijn bed en begon te fantaseren hoe het allemaal had kunnen zijn. Maar wat jank ik nou eigenlijk? Het is allemaal zo geweest… en beter! Het was alleen een mensenleeftijd geleden… en dat was het punt. Sappige chicks uit hun confectie pellen, was toen geen enkel probleem. En nu? ‘Zou het mij nu nog lukken?’ vroeg ik mij treurig af.

Wanneer ik down ben, krijg ik meestal de beste ingevingen; dat is een vorm van zelfbescherming om een uitweg uit de ‘downcycle’ te vinden.

‘Gerda… Gerda is de oplossing,’ dacht ik en pakte mijn telefoon. Driftig begon ik te sms’en: ‘Gerda, ik voel mij een beetje eenzaam vanavond, zou ik bij jou in je arm mogen slapen?’ ‘Die scheldt mij verrot morgen,’ dacht ik. Even later viel ik in slaap.

Tien minuten later pingelde het Samsung-orkest mij wakker. Sms. Gerda! Ik las: ‘Doe niet zo achterlijk, kloothommel. Daar meen je toch niets van!’ Voorzichtig sms’te ik… het water testend: ‘Zou het wel goed zijn dan, Gerda? Het lijkt mij zalig om in je arm te mogen slapen’

Gerda sms’te terug: ‘Het lijkt mij zalig om jou in mijn arm te laten slapen, maar je meent het toch niet!’

Of ik het meende? Zo! Niet half! Ineens was ik klaarwakker en opende een vurige sms communicatie. Een half uur later viel ik in slaap met een tevreden glimlach op mijn gezicht. Ik kon het nog steeds dus, want Gerda zou zaterdag komen eten bij me.

Gedurende de week begon de twijfel echter in te zetten. Wat had ik in hemelsnaam aangehaald? Een vijfentwintig jaar jongere vrouw die ik alleen van een plaatje… een paar e-mails en wat sms’jes kon. Een jonge vrouw met twee F-cups! Liz haar woorden galmden in mijn hoofd: ‘Jan, die vermoordt jou, Jan, die vermoordt…’

‘Naaaah, daar begin ik niet aan. Wanneer die even op me gaat zitten, kom ik nooit meer onder haar vandaan,’ dacht ik. In paniek pakte ik mijn mobiel en stuurde een sms naar Gerda: ‘Gerda heerlijkheid, er is iets tussen gekomen. Ik moet onverwachts naar Italië en…’

Het leek wel of zij hierop had zitten wachten. Binnen een minuut had ik antwoord: ‘Luister, criminele klootviool. Niet mij eerst dingen beloven en dan terugtrekken. Terugtrekken kun je doen wanneer je in mijn arm ligt, hahaha. Als jij me nu een vrijzetter geeft, dan hef ik jouw mooie nepprofiel op Iwannafuck op. Jij beslist, Cyberfuck’

Zaterdag in de namiddag stopte Gerda’s nieuwe BMW op mijn erf. Toen ze uit haar praalwagen was gestapt… toen was ze er ook uit. Ik kon net op tijd de vliegendeur openschuiven, want anders had het gaas er uit gelegen. ‘Tjonge, tjonge, dat belooft nog wat te worden… wat een buidelbeer zeg,’ dacht ik… totaal overdonderd door het aanzicht van de nieuwe gevel die plotseling voor mijn huis geplaatst werd.

“Zo Cyberfuck, eindelijk ontmoeten wij elkaar dus. Ben je er klaar voor?” lachte Gerda.

”Doet je ruggetje geen pijn, Gerda?” vroeg ik, angstig haar turbotieten oogballend.

“Niet zoveel pijn als jouw ruggetje straks zal doen, ouwe man,” repliceerde het provinciale monster.

Ik moet nu toegeven dat zij geweldig gezelschap was gebleken. Toen we eenmaal door de periferie waren, lachte ik mijzelf wild met haar. Wat een vrolijke en levenslustige vrouw was zij. Wat een humor had dat mens. Ze hielp mij in de keuken met afwassen alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. Toen ik haar vroeg of ze boven het bed even wilde opmaken en de slaapkamer stofzuigen… vertelde ze mij dat ik het lazarus kon krijgen.

Nadat de tafel was afgeruimd en de borden waren afgewassen, zetten wij ons op de bank voor het wijntje, cd’tje, openhaardvuur en het ‘maatje voor het leven’ verhaal. Wij hadden een volle fles Chardonay voor ons staan en het leven leek weer goed. Ik relaxte een beetje, keek nog eens naar Gerda’s ‘funbags’ en zakte genoeglijk onderuit… en dat was het moment dat Gerda toesloeg.

“Geef je glas eens, Jan,” zei Gerda vriendelijk.

Ik dacht dat zij mijn glas wilde bijvullen, dus nietsvermoedend gaf ik haar het gevraagde. Gerda zette de twee glazen op tafel en schoof dichter naar mij toe op de bank. Ik wilde opstaan en weglopen… maar ik was te laat. Gerda zette een hand op mijn hoofd en drukte me plat op de bank. Ze boog zich over mij heen en het voelde alsof ik twee strandballen in mijn gezicht kreeg gedrukt. Hoe meer ik tegenstribbelde, des te benauwder ik het kreeg. F-cup’s fucking big time!

”Gewoon even rustig blijven liggen, Cyberpunk… het is zo over,” zei Gerda, terwijl zij zich van overtollige kleding ontdeed.

“Gerda,” vroeg ik angstig, “als ik stop zeg, dan stop je toch wel, hoop ik?”

”Absoluut! Ik weet alleen niet precies wanneer,” grauwde Gerda nu bronstig.

Vier uur later rolde ik half blind en in drie stukken van de bank af.

Ik hoorde Gerda boven zingen. Ze was de slaapkamer aan het stofzuigen en het bed aan het opmaken. ‘Voor straks,’ had ik in mijn onderbewustzijn nog meegekregen.

Toen hoorde ik gelukkig de sirene van de ambulance die ik gebeld had toen Gerda naar boven ging.

Wordt vervolgd na de censuur… als ik weer een beetje ben opgeknapt.

Lees hier: Rigger and the Golddigger…