Molly the sad Trolley Dolly…

Molly the sad Trolley Dolly…

CAVEAT LECTOR

Vrouwen weten precies hoe ze een man moeten benaderen als zij iets willen… wel, dat denken ze dan. Al zal het ze bij de meeste testosteron-kanonnen wel lukken

Voor een moment had ik een stewardess als vrouw…

Het was een rustige week op Match. Het leek wel of alle vrouwen ineens prinsen op witte paarden hadden gevonden. Er waren nog een paar oude knuffelbuffels en woestijnberen online, maar die woonden op die fucking datingsite.

Geen ‘hottie’ te vinden. Misschien was de oorzaak dat het een warme, zonnige dag was en dat daardoor alle foxies nu in de zon lagen om hun badonkadonks bij te kleuren.

‘Leuk verhaal zeg,’ klaagde ik, ‘je betaalt je abonnementskosten en geen milf te zien. Héé… wacht eens even… daar komt de eerste clickchick online.’

Snel vuurde ik een strakke chat-up line op de netprinses af, voordat het misMatch mannenpuin en cybertossers de kans kregen om hun oubollige, literaire afknappers op haar af te vuren. Misschien had ik beter eerst haar profiel kunnen lezen, ‘but who gives a toss…’

Over het algemeen ontvangen vrouwen liever een email in reactie op hun profiel, in plaats van virtuele kussen, knipogen, flirten of hartjes. Helaas was daar te weinig tijd voor, dus haastig stuurde ik het volgende:

Neemt u mij niet kwalijk, maar ik heb u per ongeluk een flirt verstuurd. Ik zat met aandacht uw profiel te lezen en een beetje met mijn muis te spelen. Toen klikte ik per ongeluk op ‘flirten’. Sorry!U kunt mij gewoon de flirt per omgaande terugsturen, maar als u het leuk vindt dan mag u hem ook houden. U kunt deze dan gewoon in een glaasje met wijn voor het raam zetten. Leuk voor de buren.

Nogmaals mijn excuses,

Groet, c.y.b.e.r.p.r.i.n.c.e

Er zijn weinig vrouwen die hier niet op reageren, want ze moeten iets doen: de flirt aannemen – wat goed is. Zij kunnen ook de flirt terugsturen – wat nog beter is. Sommige vrouwen zijn goed en die antwoorden met hun eigen leuke verhaal. Contact! Maar in bijna alle gevallen begint nu de werkelijke communicatie. Je ziet ze dan als een hazewindhond naar mijn profiel rennen, om de foto’s even goed te bekijken. Nou, niemand kan zeggen dat mijn alter ego er slecht uitziet en dat zegt dan ook niemand.

Molly schreef in gebroken Engels dat zij de boodschap niet had begrepen. Ik ging haar profiel bekijken en nu bleek dat Molly een Italiaanse stewardess was. Cool! Italiaans… dat kunnen wij ook. Alleen moest ik nu mijn verhaal in Word schrijven om de spellingchecker mijn fouten te laten corrigeren. Gelukkig bleef Molly online. Zal jij niet online blijven wanneer je de foto’s van een cyberprince ziet. Ik schreef een vlijmscherp intro in het Italiaans, terwijl ik begeesterd naar de foto’s van Molly the Trolly Dolly bleef kijken. Ze verschafte mij alle inspiratie die ik nodig had, want als mijn mannelijke trots een neus was geweest, was ik nu Cyrano de Bergerac. Maar zoals reeds gezegd… het was dan ook wel warm die dag.

‘Hoe gestoord kan ik ook zijn, af en toe,’ bedacht ik mij ineens. ‘Zeker vergeten waarvoor ik hier zit. Nu zit ik te mailen met een Italiaanse carttart, die geen Hollands begrijpt. Daar heb ik pas echt wat aan, wanneer ik haar vraag om mijn boek te lezen. Identiteitsverlies is waar ik aan begin te lijden. Fuck that… ik moet stoppen op die datingsites en gewoon een goed ‘Oude van dagenhuis’ opzoeken.’

Het antwoord van Molly liet niet lang op zich wachten en hey presto… daar was mijn mail. Nu schrijf ik geen foutloos Italiaans, maar wat schetst mijn verbazing te bemerken dat Molly helemaal geen perfect Italiaans schreef. Nu is Italiaans een moeilijke taal met al haar vervoegingen en naamvallen, maar dit was Italiaans gibberish. Molly was geen Italiaanse… dat was duidelijk. Mogelijk was zij dus ook geen stewardess, maar wat was zij dan wel en wat deed ze hier achter een catfish profiel? Mijn interesse was gewekt en ik moest het mijne er van weten. Één faker was uiteindelijk genoeg… dus laat mij dat dan maar zijn.

Wij mailden wat heen en weer en ik gaf Molly de ware reden van mijn verblijf op Match. Ze leek niet geschokt te zijn dus ik stuurde haar een link naar een pagina op mijn website, die over de Camorra en Napolitaanse onderwereldmuziek ging. Dat kon zij – met haar kennis van de taal – wel begrijpen.

Even later hoorde ik de ‘ping’ van mijn webmonitor en ik had het IP- en RDNS nummer van Molly te pakken. Wanneer zij nu weer mijn site zou bezoeken, zou ik precies kunnen zien waar ze naartoe had geklikt. Belangrijker, ik kon zien hoe lang ze op een bepaalde pagina zou blijven hangen. Waarom was dat belangrijk?

Dat zag ik gelijk de volgende morgen al. Trollymolly had mijn hele site bekeken. Ik zag ook de Google zoekacties die zij had ondernomen om alles over mij en mijn boek te weten te komen. Leuk was dat ik kon zien wanneer zij op een pagina met Nederlandse tekst was blijven hangen… zij er ook precies zo lang was geweest als nodig was om die tekst te lezen. Molly begreep dus wel Nederlands… maar pretendeerde dat dit niet het geval was. Molly was dus hoogstwaarschijnlijk een dochter der Lage Landen met kleverige handen. Hoe kleverig? Wel, nu was het moment om daar achter te komen, dus…

Het weekend kwam Molly naar mij toe. Wat gaat dat toch allemaal makkelijk met die vrouwen. Ze komen je gewoon thuis opzoeken; service aan huis. Ik zou nooit naar een milf haar huis gaan. Weet jij veel wie er met een bijl in de achterkamer zit? Vrouwen daarentegen komen graag om zich ervan te overtuigen dat hun nieuwe prins niet getrouwd is… of dat er tekenen van een vrouwenhand in de inrichting valt te bespeuren. De enige bewijzen van eerdere vrouwelijke tegenwoordigheid bleven bij mij altijd in de wasmachine achter.

Molly. God weet wie of wat ze was… ze was in ieder geval goed gezelschap. Ze mocht het schrijven van Italiaans dan niet helemaal onder de knie hebben, ze sprak de taal echter als een advocate uit Rome. Klasse dot… en vriendelijk ook. De maaltijd verliep als gepland en ik hoefde tenminste niet op die driezitsbank met haar te zitten voor wat handje pepermuntjeshit. Molly bleef gezellig naast mij aan tafel zitten… bezig met mooi te zijn. Het gesprek werd natuurlijk in het Italiaans gevoerd totdat Molly haar glas met Chardonnay weer aan haar mond zette.

“Molly, let op, er zit in grote vlieg in je wijn,” zei ik plotseling in het Nederlands.

De Trollydot zette met een klap haar glas op tafel, keek vol walging naar het glas wijn waarin natuurlijk geen vlieg dreef… en realiseerde zich haar fout. Ik keek haar glimlachend aan en Molly duwde haar stoel achteruit, stond op en liep naar het toilet. Toen zij terugkwam, met een nieuwe laklaag op haar toch al prachtige gelaat, zei ze: “Dat was een lage streek van je, Jan. Kunnen wij erover praten?”

“Jazeker. In het Nederlands of het Italiaans?”, informeerde ik vals.

Molly negeerde mijn sarcasme en begon te praten: “Jan, ik ben van een Nederlandse moeder en een Italiaanse vader dus dat verklaart mijn tweetaligheid. Ik had van een collegaatje die indertijd ook op RP zat, van jou en je boek gehoord. Mijn collegaatje heeft mij jouw boek laten lezen, omdat ze dacht dat het mij wel zou interesseren.”

Ik voelde iets weemoedigs, iets verdrietigs in Molly, dus ik onderbrak haar om haar niet in haar eigen leugens te verstrikt te laten geraken: “Waarom deed jij je voor als Italiaanse?”

”Ik deed mij niet voor, ik ben net zoveel Italiaanse als dat ik Nederlandse ben. Echter, ik dacht… ik hoopte dat de Italiaanse factor jou meer aan zou spreken.”

”Dus in het beste geval wilde je iets van me, of je wilde iets van mij gedaan hebben. Waarom ben je niet gelijk eerlijk geweest, Molly?”

“Dat had ik ook moeten zijn, maar het onderwerp lag te gevoelig en te ongelooflijk om er gelijk over te beginnen. Jij zou mogelijk denken dat ik je wilde gebruiken. Ik ben stom geweest en had je boek beter moeten lezen, want ik had het kunnen weten. Je bent veel te scherp. Het spijt me, Jan. Ik zal je nu alles vertellen.”

“Ik denk dat ik het al weet, Molly. Je wilt iets van mij gedaan hebben, waarvan jij denkt dat ik dat zou willen… of kunnen. Het heeft met Italië te maken anders had je Nederlands gesproken. Het is een gevoelig onderwerp. Molly, ben je misbruikt als kind?”

Molly begon wanhopig te huilen en ik kon niets anders doen dan wachten. Het laatste waar ze behoefte aan had, was de troostende arm van een kerel om haar heen. De geschiedenis herhaalde zich weer; dit was eerder gebeurd en het maakte in mij nu ook heftige emoties los. Ik voelde de woede en het verdriet weer in mij opkomen. Sinds anderhalf jaar stierf ik iedere nacht een beetje meer.

Toen Molly weer rustig was, zei ze: “Jan, het is nagenoeg identiek aan het geval van Irene, jouw geliefde. Ik hoopte je gevoel die richting in te kunnen sturen en je zo ontvankelijker voor mijn verzoek te maken. Het spijt me echt… werkelijk!”

“Wat denk je dat ik voor je zou kunnen doen? Van Irene hield ik en ik deed het ook om haar dertienjarig nichtje te beschermen. Ik ken jou niet eens, waarom zou ik dat… of wat dan ook voor je willen doen?”

“Jan, ik heb je boek goed gelezen en ik weet dat je een goed mens bent. Ik ben bereid alles voor je te doen of je te geven, wanneer je mij helpt. Ik heb niets, maar ik weet dat je door je verdriet geen vrouw meer wilt, maar ik denk dat ik je geven kan wat je nu mist van Irene.”

Ik werd kwaad en schreeuwde: “Dus jij denkt dat ik mij voor een beetje pussy door jou zou laten gebruiken? Nou ik heb nieuws voor je… ik ben niet in seks geïnteresseerd. Ik vind het verschrikkelijk wat er met je gebeurd is, maar ik loop dat pad niet nog een keer af. Ik hield van Irene. Ik houd niet van jou!

“Je bent eenzaam en je bent verdrietig. Ik ben eenzaam en ik heb verdriet. Ik denk dat wij samen veel aan elkaar kunnen hebben. Ik kan Irene nooit vervangen, maar we zullen een heel sterke band hebben… vooral door hetgeen wat ik je ga vragen om voor mij te willen regelen. Ik zal dan met mijn leven verder kunnen gaan en ik zal dat leven aan jou wijden. Ik heb ook tweehonderdduizend…”

“Je wilt dat ik een contract verzorg op de man die jou misbruikt heeft? Is dat het Molly… en is mijn commissie dat ik dan een beetje uit de jampot mag snoepen?” vroeg ik nog steeds kwaad.

“Ja, ik begrijp je reserves, maar laat mij het je uitleggen. Toen ik acht jaar was, werd ik misbruikt door de broer van mijn vader. Met dreiging en chantage – net als met Irene in jouw boek – is dat doorgegaan totdat ik veertien jaar was. Toen raakte ik zwanger van mijn oom. Hij zei mij dat ik mijn ouders moest vertellen dat het van een jongen van mijn leeftijd was, omdat hij anders alles zou ontkennen en dat ik dan als leugenaarster en slet te kijk zou staan voor mijn hele familie.”

“Kon je met niemand praten dan, Molly?” vroeg ik overbodig, want ik zag de hele tragedie met Irene weer aan mijn geestesoog voorbij trekken. Het was alsof ik door een fucking aquarium zat te turen, zoveel water stond er nu voor mijn ogen.

”Nee Jan, niemand zou mij ooit geloofd hebben; misschien geloof jij mij ook niet, maar…”

“Nee Molly, ik geloof je. Ik ben daar geweest en toen wilde ik het niet geloven. Aan het einde van het verhaal geloofde ik het fucking wel,” schold ik hevig geëmotioneerd. “Hoe is het verder gegaan, lieverd?”

”Ik beviel van een dochter op wie ik alle liefde projecteerde, die ikzelf nooit heb gehad. Ik verafgoodde haar en het was mijn leven, het was…”

Ik voel een drama aankomen en ik word bang voor hetgeen ik ga vernemen. Molly heeft in de verleden tijd gesproken. Molly wil een moordcontract op haar oom uitzetten. Molly is dood, ze is dood gemaakt; eerst vernield en toen vermoord. Het voelt als een déjà vu… een nachtmerrie die zich gaat herhalen. Ik wil het niet horen… ik wil het niet weten…

“Ik liet mijn dochter nimmer alleen, wanneer mijn oom in het huis was. Geen
seconde. Toen ik zesentwintig was, raakte ik betrokken in een auto-ongeluk en ik werd bewusteloos naar het ziekenhuis gebracht. Toen ik bijkwam, was mijn eerste gedachte: ‘O, mijn dochter is nu alleen, ik moet naar huis!’ Ik werd hysterisch en wilde het ziekenhuis uitrennen. De verplegers hielden mij tegen en ik werd platgespoten.”

“En terwijl jij in het ziekenhuis lag, heeft je oom zijn kans waargenomen en je dochter ook misbruikt?” huil ik nu.

”Nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen en thuiskwam, was mijn dochter al een dag dood. Zij was aangerand door mijn oom. Zij heeft dezelfde dag haar aderen in de lengterichting opengesneden en zich vervolgens aan de trapbalustrade opgehangen. Zij heeft uit schaamte zelfmoord gepleegd, want zij durfde mij niet meer onder ogen te komen,” zei Molly die nu angstig kalm was. Zij huilde niet meer… er is geen emotie meer op haar gezicht te zien. Molly had jaren geleden opgehouden met bestaan.

“En de oom?” vroeg ik.

”Hij heeft twee jaar in voorarrest gezeten en is toen wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. Hij had de steun van een maresciallo…”

“Maresciallo, marescialli, sempre questi bastardi di merda, figli di tutte puttane veneriche, sporche,” schreeuw ik de profaniteiten terwijl ik tegelijkertijd met een duivels genoegen terugdacht aan hoe Renato en ik een corrupte maresciallo zijn levenskaars uitknepen.

Ik denk aan een andere corrupte maresciallo met Irene. De tranen stromen mij nu over mijn wangen. Molly komt kruiselings over mijn schoot heen zitten en houdt mijn hoofd in haar armen. Ik voel weer dat verstikkende gevoel toen ik Irene op Schiphol afzette… maar tegelijkertijd ervaar ik weer de elatie die ik voelde toen ik wist dat ik Irene’s oom totaal had vernield.

Molly houdt mij vast tot ik weer wat gekalmeerd ben. Dan heft ze zich van mijn schoot en rommelt wat aan onze kleren. Ik ben als verdoofd en wanneer Molly zich laat zakken, verdwijnen achttien maanden verdriet in een leven van Molly’s leed. Niemand beweegt, het zou als heiligschennis voelen, maar het verdriet lost zich nu op. Ik voel mijn woede groeien en zich versmelten met het vochtige leed van Molly. De vereniging is volkomen. Nimmer heb ik geschreeuwd tijdens een climax, maar terwijl Molly op dit moment de naam van haar dochter uitschreeuwt, brul ik om Irene. Het verdriet is gebroken… de woede is geboren en ‘wraak’ is de naam van de boreling.

Uren later staat Molly op en gaat weer op haar stoel zitten. De tranen stromen weer uit haar ogen wanneer zij zegt: “Jan, het spijt mij. Ik had je nooit hierom mogen vragen. Beschouw het als niet gedaan.”

Vreemd genoeg zie ik dat zij het meent. Zij is oprecht, de doodse blik is uit haar ogen verdwenen. Ik besluit een onrecht te herstellen op een manier die ik de eerste keer al had moeten toepassen, toen het mij werd aangeboden.

“Molly, zolang ik mij aan het project wijd, wil ik je niet uit mijn blikveld verliezen. Je blijft en woont bij mij tot ik zeg dat je weer vrij bent om te gaan. Dit is voor jouw, en voor mijn bescherming. Ga je daarmee akkoord?”

“Jan, je zult mij niet geloven, maar ik wil van mijn wraak afzien. Ik blijf bij je zolang als je mij wilt. Wij moeten ons verdriet nu voor eens en voor altijd overwinnen. Ik denk dat onze relatie cathartisch voor beiden zal zijn. We hebben veel gemeen. Ik wil bij je blijven.”

Ik kijk haar aan en zeg: “Molly, ik wil alle gegevens van je oom en je familie. Alles!”

Een half uur later als Molly naar de badkamer is, bel ik mijn vriend in Italië.

“Pronto, chi parla?” klinkt het in mijn oor.

”Sono Io, Gian,” antwoord ik. “Franco, dat Albanezencontract van een paar jaar geleden, behoort dat nog tot de mogelijkheden?”

Franco verzekert mij dat het geen enkel probleem is, nadat ik hem de situatie heb meegedeeld. Hij vraagt: “Weer een pedofiel dus. Hoe wil je het gedaan hebben?”

”Ik wil dat hij tijdens een boswandeling door een trein wordt geneukt, maar er moet zoveel overblijven dat zijn foto in alle Italiaanse kranten komt te staan. Verder is er een maresciallo van de carabinieri in Orvieto, die een tongpiercing nodig heeft.”

”Geen probleem, codeer alle gegevens en verpak ze in een JPEG foto. Wij bereiden het voor… jij roept het contract af.”

Een half jaar later laat ik Molly twee krantenartikelen lezen.

In het eerste artikel was geschreven:

Gisteren werden de resten van een – eerder van pedofilie verdachte – man van de treinrails in Umbria geschraapt. De voeten van de pedofiel werden later dichtbij in de heuvels teruggevonden. Dezen bleken bij de enkels afgezaagd te zijn, waarna het slachtoffer tussen twee personen naar de treinrails is gesleept.

Het tweede artikel las:

In Orvieto werd gisteren een maresciallo van de carabinieri dood in zijn auto aangetroffen. De doodsoorzaak was dat de functionaris twee tongpiercingen had ondergaan, waarna er een nylon vissnoer aan de ringen was bevestigd. De lijn was daarna met een meubelmakersnaald via de slokdarm door de keel weer naar buiten gebracht; de tong was de keel ingetrokken, waarna de vislijn om de nek van de beambte was geknoopt. Op het kartonnen etiket dat aan de vislijn hing, stond ‘bugiardo’ (leugenaar) geschreven.

Ik liet Molly de foto’s van het treinongeval en de auto van de marescaillo zien en zei: “Als het vooronderzoek gesloten is, kun je vertrekken, lieverd.”

Molly keek mij aan en vroeg: “Je houdt mij dus niet, Jan?”

”Nee lieverd, ik ben hier al eerder geweest. Ik ben te oud voor jou. Jij moet nu gaan leven, want je leven is weer begonnen. Geniet ervan.”

Molly keek mij aan, knikte en zei: “Ik begrijp het.”

Een week later vond ik Molly dood in bed. Ze had een overdosis van mijn slaapmiddelen genomen. Ze liet een briefje achter, waarin ze had geschreven: “Jan, bedankt voor alles. Je hebt mij mijn leven teruggeven. Ik houd veel van je.”

Een paar dagen later werd er een pakje afgeleverd door een witte bestelwagen. Verdoofd van de tranquillizers pakte ik het pakje aan en tekende voor ontvangst.

Maanden later… toen ik mijzelf had vergeven, opende ik het pakje. Er zaten tweehonderdduizend euro, een briefje van Molly en een foto van haar en haar dochtertje in.

Kan het maar vervolgd worden… had ik maar… oh fuck!

Lees hier: Faker and the Faketaker…