Rigger and the Golddigger…

Rigger and the Golddigger…

CAVEAT LECTOR

Vrouwen zouden uitstekende criminelen kunnen zijn. Helaas is er één probleem… ze denken vanuit hun gevoel en niet vanuit hun logica. Gelukkig niet!

Het scheelde niet veel of ik was ‘gefleeced’ door een criminele golddiger…

De bovenstaande opmerking was nog bijna bewaarheid geworden en ik dol niet. Uiteindelijk, wat kon mij na een mensenleeftijd van criminele expertise, twee decennia van zelfstudie gedurende mijn misdaadpensioen, op een dating site nog overkomen?

Tel daarbij het feit dat ik achter een slick fakeprofiel van een bodyguard vrouwen zat te werven voor het lezen van mijn autobiografie.

Ik bedoel… je verwacht dan toch zeker niet meer ‘geganked’ te worden door een goed ogende, achtendertigjarige milf? Nou, het gebeurde op RP en het is precies wat mij overkwam… wel, bijna dan. Vrouwen? Ik heb er zoveel gehad dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Ik dacht ze aardig te kennen toen ik een criminele punt achter mijn verleden zette. O, ik wist dat je op het onderwerp ‘de vrouw’ nooit raakt uitgestudeerd, maar ik kon ze aardig begoochelen en ik wist welke knoppen ik moest indrukken. Ik wist ook dat de stomste vrouw sluwer was dan de meest intelligente kerel wanneer het om emoties ging.

Vrouwen komen altijd door de achterdeur naar binnen. Ze pakken je op een moment dat jij je zeker voelt… op een onbewaakt ogenblik… op een moment dat je op je zwakst bent of een combinatie van al die mogelijkheden. Vrouwen laten je praten om je zwakheden te leren en mannen praten nu eenmaal graag. Vrouwen zijn nieuwsgierig en ongeduldig. Ongeduldig… maar als het moet, dan hebben zij ineens weer zoveel geduld… en dat is dan altijd om je terug te pakken of je iets te verwijten wat je geflikt hebt vlak na de tweede wereldoorlog. Dus vrouwen? Voor de meeste mannen levensgevaarlijk. Ben je levensmoe, trouw dan!

Vrouwen? Voor mij het meest fascinerende onderwerp dat ik kon bedenken; je raakt er nimmer op uitgekeken. Het is wel een kwestie van bij de les blijven. Vrouwen… ik heb er zoveel van geleerd… over geleerd… aan te danken en vrouwen blijven mijn hobby. Zelfs nu op mijn leeftijd schrijf ik de dertigjarigen nog steeds de verkering in. Ik heb nog nooit zo’n doorstroming in mijn vrouwenverkeer gehad, zelfs niet toen ik dertig was. En dan komt het moment dat je blasé wordt, je let even niet op en dat is het moment dat je een tien inch dolkmes tussen je schouderbladen voelt groeien… naar binnen toe.

Mijn rug was echter nog intact toen ik als URD8M8 – oftewel ‘Your datemate’ – achter het fakeprofiel mijn mail zat te lezen. Ik klikte de mail van een slickchick open.

NOWUCME – ‘Now You See Me’ was haar nickname. Dat had al genoeg moeten zijn om de haren in mijn nek rechtovereind te laten staan, maar ik was nietsvermoedend. Ik leefde als een cyberkluizenaar in mijn eigen wereldje, maar dat was okay… ze kennen mij daar.

Nu werd ik echter ‘getarget’ door iemand van buiten mijn wereldje:

Goedemorgen my Datemate,Ik heb vol aandacht je profiel gelezen en ik zie een hoop zaken die mij wel aanspreken in een man. Ik zou je willen verzoeken mijn profieltekst te willen lezen en dan – als je net zo geïnteresseerd bent als ik – contact met mij op te willen nemen.

Ik denk wel dat ik iets met jou kan.
Greetz, NOWUCME

‘Nou, hoe vind je zo’n snotdot? Zij denkt wel iets met mij te kunnen,’ schampte ik, geïnteresseerd genoeg om haar profiel eens aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Het was mij onmiddellijk duidelijk dat zij haar profieltekst rond die van mij had geschreven. Even dacht ik terug aan de tijden dat ik gedurende mijn gevangenschap mijn eigen verklaringen rond die van de politie en justitie bouwde. Een nu weliswaar achterhaalde, maar niettemin goed functionerende strategie. Ik begreep dus onmiddellijk wat dit sierkiertje aan het doen was: zij had haar vizier op mij gericht. Ik vroeg mij achterdochtig af waarom? Als de Grieken met geschenken komen, blijft het zaak om bij de lesz te blijven.

Waarom had zij zo duidelijk een uitdaging in haar laatste zin gelegd? Een man zou dit altijd als een toegeworpen handschoen oppakken, maar ik denk vaak als een vrouw. Dat werkt namelijk veel beter… de communicatie loopt dan vanaf het begin synchroon.

Ik besloot dus de handschoen op te pakken en mij te gedragen als de eerste de beste, suffe klootveger. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik wilde geen tijd verknoeien en besloot haar gelijk in het diepe te gooien door haar te vertellen wie ik wel, en vooral wie ik niet was. Ik gaf het adres van mijn sitehttp://www.janterhaak.com en wachtte af, terwijl ik de rest van mijn e-mail doorlas.

Toen zij mij later terugschreef, gaf mijn sitemonitor aan dat zij niet op mijn website was geweest:

Lieve Jan,Ik ben net op je site geweest en ik moet toegeven dat ik geïntrigeerd ben. Nog meer geïntrigeerd, om precies te zijn. Kunnen wij elkaar ontmoeten?

Liefs, Marie Louise (Malo)

Een duidelijke leugen waaruit bleek dat ze het op mij voorzien had… maar waarom? Een mogelijkheid zou zijn dat ze mijn verhaal al kende van een vriendin en dat ze besloten had ‘dat ze met mij wel wat zou kunnen’. Benieuwd wat ze dan wel dacht te kunnen, schreef ik haar terug en stelde voor om bij me te komen eten, als ze daar zin in had. Ik speel het liefst een thuiswedstrijd. Ik houd niet van al dat cappuccino en tostidating shit. Anjer in je fucking knoopsgat, je kent dat wel.

Geen probleem voor Marie Louise. Drie dagen later zaten wij aan het diner. Ik had alle keukenregisters opengetrokken, want Malo was wel een classy chick gebleken. Dure merkkleding, een Mercedes sport en honderd ruggen ‘eurobling’ aan haar vingers, pols en rond haar hals.

Zij at met kleine hapjes, maar wat erger was… zij dronk met kleine slokjes. Ze wilde dus duidelijk bij de les blijven. Ik dronk dus maar voor haar, want dronken of nuchter, ik blijf evengoed wel bij de les. Malo was goed gezelschap, maar haar conversatie was een beetje klinisch. Het was net of ik met een mooi antwoordapparaat zat te moseren. Waar echter haar conversatie sober en koel was, haar bodytalk was eloquent maar vurig. Af en toe legde zij haar hand op mijn arm, hetgeen tot onmiddellijk resultaat had dat ik klem onder de tafel kwam te zitten. Ongelooflijk, wat die milf een elektriciteit afgaf. Steeds wanneer ik vreesde dat ik uit mijn voorhuid zou scheuren… of dat de tafel los van de grond zou komen, plaatste Malo haar hand weer op tafel. Het leek wel of ze het voelde… of ze het er om deed.

Tegen de tijd dat wij gereed waren voor het dvd’tje, wijntje, schoudertjes en openhaardshit op de driezitsbank, voelde het alsof ik een gloeiende pook tussen mijn benen meedroeg. Men kan hier zonder te overdrijven stellen dat ik er klaar voor was. Malo aarzelde toen zij met haar wijnglas voor de bank stond. ‘Mijn God, wat heeft die big een paar benen aan haar schouders hangen,’ dacht ik. De kompasnaald wees prompt weer naar het noorden.

Ik klopte op de bank naast mij, Malo uitnodigend plaats te nemen. Ze aarzelde even en zette zich toen naast mij… op mijn hand. ‘Holy shit,’ gilde ik geluidloos, ‘die bitch heeft geen slip aan’. Malo zat op mijn hand en pretendeerde er geen erg in te hebben. Het mens had het blijkbaar ook warm want ik voelde haar in mijn hand transpireren. ‘Jezus fuck, ze drijft ook nog uit haar kees vandaan’. Plotseling kreeg ik kramp in mijn middelvinger die zich prompt naar boven kromde en door het deksel van de doos prikte. Malo sloot even haar ogen en slaakte een zucht. Het antwoordapparaat leek tot leven te komen, maar nou ik… Het leek wel of ik met mijn vinger in een vochtig tourniquet zat, dat met tussenpozen strak… en losgedraaid werd. ‘Wicked,’ smulde ik. ‘Die heeft haar mutstouwtjes lekker strak in handen’. Malo was duidelijk aan het werk gegaan. Ze zat nu met haar ogen dicht en zuchtte het Wilhelmus bij elkaar.

”Houd je hand stil, Jan. Doodstil! Niet bewegen,” zuchtte het elastiekje.

Het koste mij geen enkele moeite, want ik kon geen kant op met mijn vinger… laat staan mijn hand. Het enig zichtbare dat aan Malo bewoog, waren haar neusvleugels. Ze zat doodstil, maar zo voelde het niet voor mijn vinger. Did it fuck! ‘No, it was being fucked!’ ‘Hoe zou het voelen als ik in plaats van mijn vinger…’ De gedachte werd ruw onderbroken door een schreeuw naast me. Ik dacht eerst dat zij zich bezeerd had aan een scherp randje van mijn nagel, maar het was meer een uitroep van verrassing, van pret… of zoiets. Het leek erop dat Malo een hap erotische tiramisu in haar mond had gestoken, want plotseling liet zij de mutstouwtjes vieren… het tourniquet opende zich en mijn gekneusde vinger viel naar buiten, waar hij voor dood in mijn handpalm bleef liggen, die overgoten werd met een theekopje vol warme behanglijm. Behanglijm…?

Gelukkig had ik het appartement gemeubileerd gehuurd, dus ik maakte mij dan ook niet al te veel zorgen over de driezitsbank; dat mocht de huisbaas later doen. Nou, als je dit een strak verhaaltje vond, dan zou je eigenlijk eens moeten horen wat erna volgde in bed, maar dat vertel ik lekker niet. Verzin er zelf maar iets bij. Volstaat het echter te zeggen dat de eerder besproken pook aanvoelde alsof deze opnieuw was gesmeed in een eierkolenvuur. Ongelooflijk, wat een setje wiplippen had Malo; never mind bekkenbodemspieren, zij had de originele Arnold Kegel bekkenbodembankschroef.

Er volgden nu een paar weken waarin Malo mij trouw ieder weekend kwam bezoeken. Ik had de andere knuffelbuffels op RP maar even een pas op de plaats laten maken, want dit super orgaanvriendelijke ‘breezy’ had nu even voorrang… temeer daar ik wilde weten wanneer de joker op tafel zou komen.

Na een paar weken van truffelknuffelen kwamen de slang uit het gras… het aapje uit de mouw en de kaarten op tafel. Het spel was echter niet compleet want de schoppenvrouw liet nog even op zich wachten.

Na ons etentje vroeg Malo mij op bezorgde toon:

”Jan, ik heb begrepen dat jij veel kennissen hebt. Ken jij misschien iemand die sieraden kan taxeren?”

Ik vroeg haar om wat voor soort sieraden het ging. Zij antwoordde dat het haar persoonlijke juwelencollectie betrof: “Ik moet misschien mijn sieraden verkopen, Jan. Maar het zijn allemaal dure stukken dus ik wil er zo’n goed mogelijke prijs voor zien te krijgen.”

Ik begreep nu wat de griftster van plan was met me. Ik besloot maar om het spel mee te spelen.

”Die kan ik zelf wel voor je taxeren, Malo, maar als je geld nodig hebt dan kan ik je misschien wel helpen.” (Yeah fucking right)

”Nee Jan, het gaat om veel geld en ik zou dat van jou nooit kunnen aannemen.” (too fucking true too, you’re not)

Malo deed al haar sieraden af. Ik had al lang gezien wat ze droeg, maar deed alsof ik de juwelen stuk voor stuk begon te taxeren. Het waren allemaal sieraden uit de Panthère collectie van Cartier. Bij elkaar kwamen de sieraden op een nieuwprijs van ongeveer honderd twintigduizend euro. Ik vertelde dat ze met de huidige marktprijs ongeveer de helft van de nieuwprijs kon verwachten, mede omdat de goudprijs ook enorm was gestegen.

Malo deed alsof ze aangenaam was verrast en vroeg: “Zou jij ze voor mij kunnen verkopen?”

Ik zag het schoppenaas duidelijk en zei dat ik dat best wilde doen voor haar, waarop Malo vroeg: “Jan, als ik jou nu dertig procent laat verdienen… wil jij de sieraden dan voor mij verkopen? Ik kan namelijk geen verkoopnota afgeven. Jij hebt daar geen problemen mee, heb ik begrepen. Je laat de sieraden nog een keer taxeren om zeker te zijn wat je er precies voor kunt krijgen en je geeft mij de zeventig procent. Is dat acceptabel voor je?”

Voor de vorm protesteerde ik… ook omdat Malo dat verwachtte van mij. Als ik geen bezwaar had gemaakt, had ze mogelijk lont geroken. Ik sprak met haar af om door de week een bekende juwelier – een vriend van mij, die ik van te voren op de hoogte zou stellen – te bezoeken, zodat zij ‘precies kon horen wat zij voor de sieraden zou ontvangen’. Ik wist dat zij als griftster bij de juwelier nooit haar gezicht kon laten zien. Malo verzon dus het excuus dat zij ‘zich die dag niet erg lekker voelde en buiten wel op mij zou wachten.’

Bij mijn vriend kocht ik voor een paar duizend euro dezelfde complete collectie in verguld koper met zirkonia nepbriljant. Ik liet de originele collectie achter voor vijftigduizend euro. Zo, dat zat alvast in mijn beursje.

Buiten gekomen vertelde ik Malo dat wij zeventigduizend euro voor de collectie konden vangen. Moesten wij dat gelijk maar doen dan? Zo’n bod zouden wij nooit meer krijgen. Malo zei dat ze er een dag over wilde nadenken, want het ging haar toch wel aan haar hart. Nee, de ‘fucking hustler’ moest eerst haar sieraden terug hebben om die later thuis om te kunnen ruilen voor dezelfde collectie, maar dan in fakeshit… precies zoals ik net gedaan had.

“Malo, zo’n bod krijgen wij nooit meer. Als wij morgen teruggaan dan bieden ze ons minstens vijfduizend euro minder. Dat scheelt mij dan ook vijftienhonderd euro.”

Malo deed alsof zij in tweestrijd verkeerde, aarzelde en zei toen: “Dan betaal ik je die vijftienhonderd euro wel. Ik moet even aan het idee wennen, lieverd.”

Ik haalde mijn schouders op en zei onverschillig: “Okay, het zijn jouw spulletjes Malo, ik kan het wel begrijpen… denk ik.”

De volgende dag kwam ze naar mijn huis, gaf mij haar Cartier nepcollectie en zei: “Ik heb je een dag laten verliezen. Geef mij maar zestig… in plaats van zeventig procent, dan verdien je er nog iets meer aan. Ik ben gewoon stom geweest.” (Too fucking true!)

”Laten wij maar eerst even kijken wat wij nu kunnen vangen van die juwelier, Malo. Ik hoef er echt niets extra meer aan te verdienen.”

Nu schrok Malo, want dit was niet zoals zij het had gepland. Ze werd wit en zei: “Maar, ik dacht dat je had gezegd…”

”Ja, maar die juwelier kan wel dood of failliet zijn; ik wil wel even zeker weten dat wij onze molm ook krijgen,” zei ik onverschillig.

Malo was niet blij en zij ging ‘fucking apeshit’ toen ik de juwelierszaak uitkwam met haar nepcollectie… en de boodschap: “Malo, dit zijn nepkak! Wil jij mij voor lul laten staan in die juwelierszaak? Dat kun je mij niet flikken, vuile stronthoer! Je wilt mij toch geen figuur laten slaan door mij een partij fakeshit voor je te laten verkopen, bloedbak!”

Ik gaf haar de nepcollectie terug en liet haar op de stoep staan, terwijl ik in de auto stapte… en woest wegreed. Zo, dat waren vijftig ruggen neuroeuro’s die ik van een griftster te pakken had. Dat was ik dus ook nog niet verleerd.

Maanden later ontving ik een sms van Malo: “Teringpooier, jij hebt mijn sieraden verwisseld, bloedhond. Ik krijg je wel, let maar op!”

Ik lachte en sms’te terug: “Ik weet niet waar je het over hebt, vlinder. Als er iets niet klopt dan gaan we toch even naar de politie om aangifte te doen? Wil je nog even op mijn vinger zitten, aluinmuts?”

Zij kon natuurlijk nooit aangifte doen dat ze mij had willen rippen… en zelfs als ze het deed… hey, ik was al eerder gearresteerd in mijn leven.

‘I’ve been there, done that and I’ve got the fucking T-shirt to prove it’ plus vijftigduizend euro van mooie Marie Louise met haar knelspel! Right!

Trouwens, het is een goede leer voor een vrouwelijke grifter. Wat moet ze er aan doen? Ze had beter haar knijpkier kunnen gebruiken om wat geld uit tricks te persen.

Er komt natuurlijk geen vervolg!

Lees hier: Molly the sad Trolley Dolly…