The Chancer and the Dancer…

The Chancer and the Dancer…

CAVEAT LECTOR

Als respect hetzelfde is als liefde… dan heb ik van geen vrouw ooit meer gehouden dan van Mickey. Zij was zeker de vrouw waar ik het meeste verdriet om heb!

Wat moet een ‘looker’ met een oude schijtmongool…

Ja, het bovenstaande vroeg ik mij ook af toen ik op de RP datingsite werd benaderd door één van de mooiste vrouwen die ik ooit had gezien. Ik dacht eerst nog dat ik een hartaanval achter mijn monitor had gehad, waardoor ik nu de hemel inkeek. Ik zag namelijk een engeltje. Fuck… ik heb wat engeltjes gehad in mijn poppencollectie, maar dit had zelfs ik nog nooit gezien.

Dood zijn, heeft dus duidelijk allerlei voordelen; dat is trouwens wat ik mijn vijanden ook altijd heb voorgehouden. Nee, ik was niet dood en het was geen engeltje. Het was een gigant, een megachick, zou later blijken.

Vanachter een fakeprofiel zat ik weer eens op een datingsite te pieren. Een foto van een Russisch fotomodel liet mijn profiel van de monitor af spatten, maar mijn profieltekst maakte het geheel bijzonder… en bijzonder intrigerend.

Ik had weer een van mijn meest arrogante ‘softLad’ teksten geplaatst. De vrouwen wisten niet wat ze daarmee aanmoesten. Met het lichaam van het fotomodel wisten zij dat echter wel; dat werd mij dan ook keer op keer verzekerd door de dames. En dan maar zeggen dat mannen goor zijn. Maar ja, daar zat ik hier nu eenmaal niet voor, dus behalve behalve een verdwaalde lezeres van mijn boek, die op mijn echte snoet verliefd meende te zijn geworden, ging het mijn seksleven gewoon zijn gestadige gangetje.

>Ik mocht echter niet klagen, want ik slaagde er nog steeds in de dertigjarige vleeshyena’s voor mijn overtuigende argumenten te winnen. Nu was het echter totaal verschillend: het engeltje dat Mickey bleek te heten, ging gelijk zwaar in de aanval: “Jij bent niet echt, softLad! Je bent net even te mooi!”

”Nou dan ben jij zeker ook niet echt, want zo mooi heb ik nimmer een vrouw gezien,” verdedigde ik mij.

”Je profieltekst past ook niet bij je foto’s. Je zegt dat je schrijver bent. Schrijvers zien er niet zo uit als jij, die zijn niet mooi en zetten ook niet zo’n arrogante tekst neer,” volhardde Mickey, terwijl zij zich comfortabel in één van mijn Outlookmappen nestelde.

”Dus jij bent geen schrijfster… wat ben jij dan?” probeerde ik.

”Ik ben de cyberprincess, ik kan alles en ik ben de beste,” zei mijn bezoekster bescheiden, terwijl ze door mijn vrouwelijke contacten begon te graven.

”Dus je bent eigenlijk net zo iemand als ik, maar dan in een mooiere verpakking,” stelde ik trots.

”Nee, want jij bent niet echt. Jij bent een fake en ik wil weten hoe het zit. Ik ben een vrouw…en dus nieuwsgierig; ik wil alles weten”

”Anders ga je naar RP en geeft mij aan?” vroeg ik bezorgd, terwijl ik Mickey de cyberprincess met mijn muis naar een lege map sleepte.

”Luister fakeLad,” antwoordde Mickey nu driftig. “Ik ben nieuwsgierig… ik ben geen fucking verraadster, kloothommel!”

”Nou, nou, kalm aan prettyface, word niet boos. Ik kan je dus vertrouwen? Okay, dan
vertel ik het je. Op één voorwaarde!”

”Shoot,” zei Mickey, onverschillig haar engelenhaar in model schuddend.

”Ik vertel je alles… op voorwaarde dat mijn boek leest en mij je feedback geeft.”

”Hoeveel bladzijden telt dat boek?” vroeg mijn virtuele bezoekster, niet geheel overtuigd.

”Het eerste deel telt zeshonderd bladzijden.”

”Ben jij wel goed verder? Ik ga geen suf boek zitten lezen, ik heb wel andere dingen te doen. Ik moet wedstrijddansen dus ik ben druk met trainen.”

”Wat als het geen suf boek is, maar een boek dat jij niet meer weglegt, wanneer je een paar bladzijden hebt gelezen?”

”Overtuig me en ik zal er over denken,” zei de megastar.

Ik dacht even na en ik besloot haar toen gelijk in het diepe te gooien. Het monster was niet alleen mooi, maar ze had duidelijk klasse ook. Ik zat er gelijk een bonus voor mijzelf bij te bedenken. Ben ik nogal goed in. ‘Ja,’ dacht ik, ‘laten wij dat zo maar doen’

”Luister, mooie schermdanser: hier is mijn website die mijn boek promoot. Jij bekijkt een paar pagina’s, dan weet je waar mijn boek over gaat. Niet schrikken en niet met opgetrokken plissé-rokken wegrennen. Je bent wel mooi… nu zullen we zien hoe flink je bent.”

”Ik ben voor niets bang,” sneerde Mickey. “Kom maar op met je luilebollen website.”

”Okay, maar wanneer jij het boek hebt gelezen en je vindt het net zo goed als ik beweer… dan kom je mij opzoeken. Ik kook dan voor je… of strekken je moed en honger niet zover?”

”Ik ben voor jou ook niet bang, je bent immers fake,” sneerde ze, noteerde http://www.janterhaak.com en klikte de map achter zich dicht… en weg was mijn fata morgana.

Even later hoorde ik haar driftig klikken op mijn website monitor. Nou, ze nam inderdaad de tijd om de pagina’s te bekijken en ze was de hele website aan het doorschoffelen. Blijkbaar dan toch gecharmeerd van wat ze zag. Leuk, dat mijn concept ook vierentwintigjarige cyberschoonheden kon bekoren.

Dit was de email die ik een halfuur later ontving:

Jeetje, ben er stil van… maar zal je zeggen dat ik stil ben van positieve verbazing. Ik vind dit geweldig!! En ben zeker heel nieuwsgierig naar je boek, ik zou het met alle plezier lezen en juist met plezier door deze ervaring!

Weet je Jan, je kan niet zeggen dat ik als ‘n vleeshyena aan je voeten lag te kronkelen (trots!!, want… ik ben een van de weinige vrouwen die niet verliefd worden op een plaatje… In mijn ervaring worden mannen dat eerder.

Er was al een klein stemmetje in mij dat zei: Mickey, dit is niet pluis, maar vond de mailtjes die ik van jou kreeg zo geweldig. Als je ‘n date had gewild had ik het écht niet gedaan… nee zelfs niet als jij wel diegene was op de foto, maar met je mailen had ik nog heel lang kunnen volhouden en met heel veel plezier, ook al zou je een 67 jarig mannetje van 1.60 met een kale kop een een bierbuik zijn. Dus ik ben totaal niet teleurgesteld en ben ook erg benieuwd naar wat je nog meer te vertellen hebt en al helemaal naar het boek!!

En dit ontving ik weer een half uur later:

Ouwwwwwwww… denk dat het vandaag n dagje PC wordt!!! Ziet er super gaaf uit!! En ik zal mezelf ff nog verder omhoog prijzen: it’s my style! Zoals jij zelf net al schreef… what you see, is not always what you get… de lieve (volgens zeggen) mooie Mickey is een extreem sportieve spontane meid, maar is zeker geen watje of katje dat je zonder handschoentjes kan aanpakken en ben zelden van slag te krijgen. Ga even mijn dingetjes doen voor vandaag en ga er straks heerlijk voor zitten om jouw site door te spitten!!

Je hoort snel van me!! En wens je voor nu nu hele fijne zondag.

Wicked. Toch een engeltje dus. Wat een megareactie.

Hierna hoorde ik een paar dagen niets van Mickey. Ik had het voorval al naar het rijk der vergetelheid verwezen, toen zij een paar dagen later weer op mijn monitor spatte… just like that! De impact was niet minder heftig dan de laatste keer… ik herstelde alleen wat sneller. Gelukkig was Mickey de cyberdancer weer haar gewone venijnige zelf.

“Zeg softLad, ik wil dat boek van jou wel eens lezen. Ik ben nu nieuwsgierig geworden.”

”Wat als je het net zo goed vind als ik zeg dat het is.”

”Dan kom ik inderdaad bij je eten, ik ben niet bang van een oude vent. Zelfs niet van een oude ex-crimineel.”

”Wat als het boek nog beter is dan dat ik zeg,” informeerde ik ondeugend. Mickey schoot nu in de lach en vroeg: “Denk je dan dat je mij bij kunt houden, opa?”

“Met dansen zeker niet, maar met de rest kom ik misschien niet als winnaar uit de strijd, maar dan toch zeker als een goede tweede.”
”Yeah, yeah, it’s all the same with you men… craptalk, flipping yap yap en fucking cybershit,” gaapte Mickey, “Geef mij dat boek nu maar.”

”Okay… maar niet zeiken tegen me, wanneer je een paar passages leest die niet erg… wel… ‘vrouwvriendelijk’ zijn, hè.”

”Ben jij dan zo’n ‘beast’ geweest?” vroeg mijn beauty.

”Ik heb zo mijn momenten gehad, Mickey. Wil je het in manuscriptvorm, of kun je het in PDF formaat lezen.”

Mickey besloot voor het PDF formaat en ik mailde het bestand naar haar emailadres, waarna zij weer uit mijn focus verdween… echter niet voordat ik snel een screenshot van haar gemaakt.

Ik bewerkte de opname en zette die op mijn bureaublad. Het is niet dat ik een plaatjesvrijer ben, maar dat ‘in en uit poppen’ van Mickey kon wel eens een te grote belasting voor mijn hart gaan vormen. Tevens wilde ik een beetje aan haar uiterlijk wennen, want iedere keer dat zij verscheen, was ik de eerste paar minuten sprakeloos… en daarna uren van streek. De bedoeling was dat ik de vrouwen betoverde en niet dat ik iedere keer op een Rottweiler leek, die met zijn bek openhing alsof hij een vette kluif zag. Die cyberchick was een beetje al te overtuigd van haar kwaliteiten, plus dat ik al een paar keer de scherpe kant van haar tong had gekregen. Het werd tijd dat ik de doelpalen een beetje ging verzetten.

Mijn boek zou uitkomst moeten bieden en mij in ieder geval van Mickey’s vriendschap verzekeren. ‘Fuck sake’, ze is een ‘stunner,’ maar ik kan toch niet pretenderen dat zij mij ook maar iets meer dan interessant zou kunnen vinden? En dat in het beste geval. Ik zou nimmer met één van mijn heftige ‘chat-up lines’ kunnen komen… wilde ik mijzelf niet tenminste voor eeuwig belachelijk maken. Net als in mijn boek… net zoals in de rest van mijn leven, zou improvisatie weer uitkomst moeten bieden. Ik besloot de opportune momenten af te wachten en dan, waar mogelijk, te improviseren.

Ik hoefde niet al te lang te wachten, want na een uur ontving ik een emailtje van Mickey: “Je bent wel een driftig ventje, hè, om iemand bij een gewone ruzie, in zijn auto neer te willen schieten?”

Aangebrand, mailde ik haar terug: “Probeer eerst eens goed te lezen, zeepkut, voordat je met je commentaar komt. Houd ik dat bij ieder hoofdstuk zo? Waarom ga je niet een beetje dansen om wat overtollige energie kwijt te raken?”

‘Stom,’ dacht ik even later. ‘Nu, zal ik wel nooit meer van haar horen. Nou ja, dat is maar beter ook, want ik was nog zomaar ingesneden op dat kalle geraakt. Dat is het laatste wat ik nu nog nodig heb. Verliefd… rot op, zeg!’

”Nou ja, wat ben jij voor een griezel?”

Ik wreef in mijn ogen want ik was voor mijn scherm in slaap gesukkeld. Mickey! Op de monitor dan.

”Wat wil je nu weer, wat heb je nu te zeiken? Is dat een manier om van dat etentje af te komen soms?” vroeg ik, geïrriteerd.

”Je denkt toch niet dat ik met een ‘wife-beater” ga eten? Je bent gek jij, softLad,” zei Mickey, terwijl zij het zich gemakkelijk maakte op de linkerhoek van mijn webbrowser. Zij sloeg haar benen over elkaar, waarbij haar minirok zowat tot aan haar oren opkroop. Gegeneerd keek ik nu naar Word op mijn tweede scherm.

”Doe je kleren eens een beetje goed, joh. Je lijkt wel een fucking paaldanser…”

”Oh, toch niet zo’n flinke vent dan als jezelf dacht, nietwaar? Je was echter wel flink genoeg om dat Duitse meisje zo verschrikkelijk in elkaar te slaan, hè lafbek?

Ik probeerde mijzelf te rechtvaardigen: “Had ik haar dan gewoon vreemd moeten laten gaan, terwijl ik er zowat naast lag?

”Je had toch een stukje om kunnen gaan… dan had je er geen last van gehad,” zei Mickey, met een glimlach op haar perfecte gezicht. Ik zag dat ze mij in de maling zat te nemen. Verdomme, ik kon maar geen hoogte van die chick krijgen; nu zat ze mi
j weer te pesten. Ik klikte onverwachts op het sluitkruisje van Explorer en Mickey donderde van – de zich nu sluitende – browser af. Met haar benen in de lucht viel ze op mijn taakbalk.

“Bloedbak,” zei ze razend, terwijl ze het iconenstof van haar kleren klopte, “Dat zet ik je betaald pleurislijer. Je mag in jouw wereld dan wel een hele piet zijn, maar dit neem ik niet van je!”

”Wat wilde je eraan doen? Een paar dansers op me afsturen,” vroeg ik, terwijl ik haar met de muispijl in haar buik prikte. Ik dacht eerst dat ik haar lek had gestoken, want met plofje verdween ze van het scherm.

“Mafkees… cyberzak… klotepooier,” klonk het nog uit mijn speakers.

Een paar dagen hoorde of zag ik helemaal niets van Mickey. Geen bezoekjes, geen mailtjes, helemaal niets. ‘Zeker aangebrand,’ vreesde ik. ‘Nou ja, dat heb je nu eenmaal met die megamuffs. Ik kan er verder ook niets aan doen. Toch wel jammer, want ik had graag een keer voor haar gekookt. Never mind vadertje en moedertje spelen, ik kan haar opa wel zijn. Misschien ben ik dat ook wel… ik heb zoveel kinderen op de wereld gezet. Jammer!’

Plotseling kwam het beeld van Mickey tot leven op mijn bureaublad. Ik knipperde met mijn ogen want ik dacht dat ik last van een migraine-aanval kreeg.

”SoftLad?” klonk het timide.

”Hé Mickey! Cyberdancer, hoe is het woestijnbeertje?” vroeg ik verast.

”Ben je nog boos op me?” bedelde superchick number one.

”Welnee joh, ik heb je gemist. How are you diddling, baby?”

”Goed softLad. Ik ben halverwege je boek nu. Het is erg goed.”

”Waar ben je nu dan in het boek, mooi monster?”

”Dat Renato door zijn keel werd geschoten. God softLad, ik heb nog nooit van mijn leven zo gehuild. Ik zag het drama zich zo voor mijn ogen afspelen. Je boek is echt net zo goed als dat je mij beloofd had.”

”Dus je komt bij mij eten?”

”Ja, wil je vanavond?”

”Laat mij even wat lekkere dingen in huis halen. Kun je zaterdag ook? Waar houd je van… houd je van witte of rode wijn… vlees of vis?” vroeg ik, extatisch door het vooruitzicht.

Wij spraken af voor zaterdag. Het goede nieuws was dat Mickey bij mij kwam eten. Het slechte nieuws was dat ik nu mijn gehele huis op moest ruimen, want de laatste weken had ik er een beetje met de pet naar gegooid. Te druk met mijn websites en overjarige ‘girlies’ de verkering in schrijven. Nu kwam er een vierentwintigjarige cyberprincess bij mij eten. Nou dat kon wat worden. ‘Ik zal in ieder geval de slaapkamer maar een beetje aan kant maken. Je weet het nooit’, dacht ik, terwijl ik de koekkruimels uit mijn bed aan het stofzuigen was.

Mickey bleek geweldig gezelschap te zijn. In ‘real life’ was ze nog veel mooier dan op mijn scherm. In de onbewaakte ogenblikken zat ik haar te oogballen. Wat een wereldvrouw. Van haar normale bitchy manier was niets meer te merken; zij nu was eerder timide. Zij had intussen mijn boek uitgelezen en vroeg mijhonderd…duizend uit over mijn verleden. Zo… en nu schitterde ik. Ik danste eloquent door de verhalen van mijn verleden en Mickey kon er niet genoeg van krijgen. Ik ook niet eigenlijk. Ze was grandioos gezelschap; ik genoot van ieder moment en de gedachte aan doktertje spelen kwam niet eens meer in mij op. Dit was mijn moment… maar niet voor lang meer.

”Softlad, ik heb je niet de hele waarheid verteld,” zei Mickey plotseling, terwijl ze twee bruine mooikijkers in mijn ogen boorde.

”Hoezo dat, Mickey? Je zei toch dat het boek zo goed was als dat ik je voorspeld had? Viel het ergens tegen,” vroeg ik bezorgd.

”Nee, integendeel! Het was beter, het was echt veel beter, softLad. Het was grandioos!”

“Conclusie?” vroeg ik met een gevoel van plotselinge opwinding.

”Wel, belofte maakt schuld. Ik heb het beloofd dus je mag mij er aan houden…” zei Mickey verlegen.

”Mickey, doe niet zo gek, joh! Ik ben al blij met het compliment en ons etentje. Daar ga ik je toch niet aan houden, ik kan verdomme je opa… wat moet je met een oude… nee, dat wordt drie keer niets, lieverd.”

”Wil je misschien dat ik eerst wat voor je dans?” vroeg mijn bezoekster glimlachend.

”Mijn hart…” kreunde ik.

Het zou worden vervolgd…

10 september 2009

 

Mickey schreef mij 6 september 2008 met eer slecht nieuws. Het was te persoonlijk om dit hier te plaatsen, maar ik wist dat ik een tijd niets van haar zou gaan horen, als ik ooit nog van haar zou horen.

 

Ik heb gebeden in het afgelopen jaar dat alles goed met haar zou zijn, maar God zich heeft eigenlijk nooit erg veel van mij aangetrokken.

 

Gisteren ontving ik het bericht dat Mickey dood was… zo ‘just like fucking that’.

 

Terwijl ik dit schrijf, knap ik aan de fucking zomen wanneer ik denk dat een jong, lief en levenslustig mensje – de werkelijke inspiratie die mij er toe deed besluiten om alle hiernavolgende verhalen te schrijven – er niet meer is.

 

Zij is er niet meer omdat het God – die ik nu vervloek – behaagde.

 

Het is ironisch te bedenken dat tijdens het schrijven van mijn laatste verhaal… ik het bericht ontvang dat de bron van mijn inspiratie voor mijn eerste verhaal er niet meer is.

 

Mickey, ik ben je veel verschuldigd. Ik heb veel aan je gedacht in het afgelopen jaar en in de jaren die mij nog resten, zul jij altijd in mijn gedachten zijn.

 

Rust zacht… mooie, dappere Dancer.

Jan ter Haak.

 

Lees hier: The Lowlife and the Housewife…