Vervolgd van...

... Je speelde een, door jezelf gecomponeerde melodie die haar bijzonder goed beviel. Zij hield vooral van het refrein. Een staccato fortissimo, om beurten gespeeld in de ‘tunnel of love’ en daarna weer in de ‘bijkeuken’.

Ja, je kon wel zeggen dat je flink van leer bent getrokken, want toen je je kluit ging wassen, stond je te trillen op je benen. ‘Wel gezellig, maar zeven keer in een nacht is toch echt wel genoeg,’ peinsde je in de douche. Op de rand van het bed zat je nieuwe prinses je met stralende ogen te bekijken. Zij vertelde wat een echte kerel je was: ‘Niet zo één van graaien, naaien en omdraaien’.

Daar was je het zelf eigenlijk ook wel mee eens. Gelukkig was je die tijd nog naïef genoeg om alles van vrouwen te geloven. Je zou er snel genoeg achter komen dat wanneer een vrouw iets zegt of vaststelt, het omgekeerde eerder kwam.

De terugweg verliep zwijgend; hand in hand zaten jullie achter in de taxi verliefd te zijn. Jackie bracht je naar de barakken en ging zelf terug naar de bar waar ze werkte, en woonde. Terwijl je uitstapte, vroeg ze je of je die avond ook zou komen en bij haar zou blijven slapen. Je zei dat je wel zou kijken wat je deed.

In de barak werd je enthousiast onthaald door je maten en je moest vertellen hoe je gevaren was met die uitgooier. Dat was niet moeilijk, je vertelde het hele verhaal in geuren en kleuren. Uiteindelijk moest je ze toch even laten weten dat je geen dooie was.

Natuurlijk ging je die avond weer naar die bar om Jackie te ontmoeten. De tijd vloog om met dansen, kleine kusjes en een flinke portie gespeelde onverschilligheid van jouw kant. Op Jackie’s vraag of je die nacht bij haar bleef slapen, antwoordde je dat dit niet mogelijk was, omdat je de volgende ochtend om zeven uur weer aan de bak moest.

“Ach wat, dan betaal ik toch wat je daar verdient, dan kan je lekker de hele nacht bij me blijven.”

Jij vroeg haar hoe lang ze dat dacht vol te kunnen houden. Je gaf voor het gemak van tellen maar een dubbel weekloon op. Een ingenieur in wording zou toch zeker niet veel minder verdienen? Toen viel er een koekje uit de trommel: Jackie zei dat ze, als je bij haar bleef, voor je in een Freudehaus zou gaan werken. Jij kon je oren niet geloven, en vroeg of ze dat even wilde herhalen; dit, omdat je de Duitse taal niet volledig machtig was. ‘Zij zal toch geen bejaardentehuis bedoelen?’ vroeg je je ongerust af.

Maar nee, je had het wel goed begrepen en zag al een nieuwe wereld voor je opengaan. Je protesteerde hevig, voor de vorm, en zei dat je zo veel van haar hield, dat je er niet aan moest denken dat ze met andere mannen naar bed zou moeten. De vorige avond mocht je haar dan wel verteld hebben dat je nooit iets van vrouwen aannam, maar als het getij verloopt, moet je de bakens toch verzetten, nietwaar?

Zo lukte het Jackie moeiteloos om je ervan te overtuigen dat dit de beste oplossing was. Ze mocht zich eens bedenken. ‘Dat is lekker eten,’ dacht je. Je kreeg al visioenen van sportwagens, dertig pakken in de kast, en een gouden polshorloge. Wat jou betrof, mocht ze meteen wel beginnen. Jullie kwamen overeen dat zij aan het eind van de week met jou en je collega’s mee naar Holland zou rijden. Daar zou je dan woonruimte voor haar zoeken en een plek waar ze kon werken. Met Duitsland had je opeens niet zoveel meer op. Als je dan toch souteneur zou worden, dan maar liever dicht bij huis, dan konden je vrienden ook meteen even zien dat je het had gemaakt. Ook het feit dat je een vrouw en een dochter had, gooide flink wat gewicht in de schaal. Om die nu voor Jackie in de steek te moeten laten, zag je niet zo zitten. Wel hoopte je het met Ineke op een akkoordje te kunnen gooien.

Dat was nog eens een week met een fijn vooruitzicht. Je liet je medewerkers op het werk ’s morgens en ’s avonds je prikkaart voor je afklokken, zodat je aan het einde van de week toch je loon zou vangen. Had je wel recht op, vond je. Het bedrijf was zo groot dat jij en dat ‘onverdiende loon’, toch niet gemist werden.

Vrijdagavond haalde je je salaris en Jackie op, en jullie vertrokken met het busje naar Nederland. Aangekomen in Amsterdam, bracht je Jackie naar een hotel. Zelf ging je naar huis om Ineke het heuglijke nieuws mee te delen. Dat pakte echter ietwat anders uit dan je gehoopt had; Ineke stond bepaald niet te trappelen van vreugde.

Integendeel, eerst begon ze te huilen en daarna veegde ze je de mantel uit: “Vuile vieze kankerpooier, als jij zo nodig met die teringslet moet zijn, dan kan je er wel bij gaan wonen ook.”

“Luister nou even, Ineke…”

Gaat verder...