Wat je nooit wilde weten van mij…

voordat je verder gaat met lezen…

Nee, je hebt het goed gezien, want er zijn geen invulvakken voor je… je trolt maar een paar kneuzen op Fakeboek of een paar Twitterzitters op Instakramp!

Caveat lector – mogelijk vraag je je af waarom ik geen ruimte voor commentaar – zoals je op blogs en de asociale nepwerken ziet – heb gecreëerd, waar je je commentaar… collectieve sociale verontwaardiging… kritiek of venijn-eieren kwijt kunt. Als dat het geval is, dan heb je niets van de bovenste zin begrepen. Ik zal het je haarfijn uitleggen: Ik schrijf voor mijn plezier… en niet voor jouw genoegen! 

Als je dus je vlijmscherp commentaar niet kwijt kunt, waarin je wilde stellen dat ik onnodig veel koppeltekens gebruik, dan is mijn antwoord aan jou dat sommige mensen moeite hebben met het absorberen van lange woorden… terwijl mijn verklaring aan de geroutineerde lezer leest… te lange woorden rukken vaak vaak de pagina-formattering op een smartfoon of tablet uit het verband.

Je mening interesseert mij dus geen flying fuck. Als je mijn verhalen goed vindt, is dat fijn voor beiden. Vind je er geen rats arse aan, dan vraag ik mij af waarom je dan een of meerdere verhalen gelezen hebt… en dat is precies zover als mijn interesse in dit onderwerp gaat.

Aan de potentieel geïnteresseerde lezer(es) verklaar ik waarom ik schrijf… maar dat ik eigenlijk geen schrijver ben. Ik schrijf omdat ik het fijn vind en hier komt ie… ‘ik weet dat velen het prettig vinden om mij te lezen’. Ik reken geen geld voor mijn verhalen dus mocht je een spel- of grammaticafout ‘ontdekken’ dan zul je die voor lief moeten nemen. De verhalen zijn (vooralsnog) gratis en je weet wat ze over een gratis paardenbek zeggen.

Ik concentreer mij op het verhaal en omdat ik snel schrijf, heb ik de tijd noch de zin om er fucking proza van te maken. Mijn naam is uiteindelijk geen Harry fucking Muslischm of Jan Abdoel Wokkelman.

Een gerechtvaardigd commentaar zou zijn dat er linken naar mijn andere sites zijn… die (nog) niet werken. Waarom niet? De reden is dat dit de eerste website voor smartphones en tabletten is, die ik heb gemaakt. De tekst van de verhalen en verslagen is overgenomen van de parent websites. Als ik nu de linken ga verwijderen… dan moet ik die later weer aanbrengen wanneer mijn andere mobielsites klaar zijn. Hoe bedoel je: ‘dubbel werk’? Juist!

Nogmaals, ik vraag je niet om te scheiden van je sjekels, dus ververs je geheugen even en wees verheugd dat alles hier gratis is.

In een notendop: als enkele foutjes en een paar dode externe linken je storen… dan begrijp je nu waarom ik geen ruimte laat voor de draadjesreporter critici die meestal hun ijge naam noch niet kenne schreife en slechts op linken willen kunnen) klikken!

Enjoy… or piss off!

Het korte antwoord is… ik ben gek! Om een waanzinnig spannend, emotioneel, extreem gewelddadig en op feiten gebaseerd actie- en liefdesverhaal te kunnen schrijven, moet men wel gestoord zijn, nietwaar? Waarom? Ik heb het nog geen andere, ‘normale’ Nederlandse schrijver zien doen. Schrijver?

Ik ben Tiephiep… de Heiperteiper. Right!

Eerlijk gezegd interesseert het mij geen flying fuck of ik nu nog wel of niet gelezen word… De grootste voldoening heb ik al genoten… en de chickies hadden het ook naar hun  zin! Ik ben geen schrijver. Mijn schrijftrant – ik noem het bewust geen schrijfstijl – is doorspekt met Engels urban slang (straatdialect), vaak afgewisseld door Bargoens en Italiaanse zinnen en woorden. Waarom heb ik dat gedaan?

Laat ik met het urban slang beginnen. Het lijkt tegenwoordig fashionable te zijn om de Nederlandse taal te ‘verrijken’ met bepaalde Engelse woorden. Aan de andere kant van het Nederlandse taalspectrum communiceert een groot deel van de jonge – en inderdaad ook oudere – Nederlanders in termen zoals: ‘Fak joe’, ‘fukkink’, ‘moddervokker’, ‘effe sjille’, ‘coele foon’, ‘vette piks’, ‘da hoet’, enzovoort. Zelfs door de beeldbuizen en plasmaschermen word je al fucking audiologisch bestraald met Engelse ‘hyperguff’. Weet je niet wat ‘clusterfuck’, ‘flipshit of ‘big-wig’ betekent… dan ben je ‘a fucking nobody’… een ‘dumbfuck’. Een ‘loezer’, om in de juiste, aangepaste terminologie te blijven.

Waarom bedien ik mij te pas – volgens sommigen te onpas – van het Bargoens? Het is uiteindelijk een taal van dieven en landlopers. Wel, in mijn autobiografie ‘Zonde van de eerste steen’ wordt het de lezer al snel duidelijk dat ik een ex-crimineel ben. Hoewel ik geen doctoraal in het Bargoens heb behaald, heeft veel van dit kramerslatijn bij mij onderdak gevonden. Dan voeg ik als laatste het Italiaans aan de voorgaande taalelementen toe.

Waar Engeland trots kan zijn op een almaar groeiende groep aanhangers van de anglistiek en het steeds populairder wordende Engelse woordgebruik, scoort Italië bonuspunten met de Italiaanse keuken, gastvrijheid, mode en levenskunst, maar vooral met het fenomeen maffia. Maffia, alweer zo’n nieuwe introductie in de Nederlandse taal, ook al hebben wij hier de linguïstische zonde begaan door het Italiaanse woord ‘mafia’ te verpolderiseren tot ‘maffia’. Men kan ons Nederlanders er niet van beschuldigen dat wij erg consequent zijn in het verbasteren van taal. De c-woorden conjo, cojones en chao maken nu ook driftig opgang. Dat het eigenlijk Spaanse woorden zijn, maakt weinig uit voor de soundbitepushers. ‘They don’t give a flying fuck’, om het zo maar eens te stellen… capisci caro?

Het zou te ver voeren om hier volledig toe te lichten waarom ik bepaalde taalaspecten in mijn schrijven heb geïntroduceerd, maar u zult de redenen hiervoor vanzelf begrijpen wanneer u mij eenmaal leest.

Ik ben geen school-, schoot- of schoonschrijver; wat ik de lezers bied, is een begrijpelijk, enerverend verhaal met een lach, waanzinnig veel emotie en inderdaad… extreem geweld. Dat nu meer dan driehonderd vrouwen en een zeventigtal mannen mijn verhalen met gefascineerd plezier hebben gelezen, geeft mij meer voldoening dan dat ik het predikaat van literair genie moet meetorsen en een subsidie moet aanvragen, omdat ik geen flitsend, meeslepend verhaal kan vertellen.

Samenvattend: ik schrijf geen oubollige, cataleptische Nederpolder fucking lingoshit, en mijn stijl – als ik die al heb – is de nachtmerrie van iedere orthodoxe neerlandicus. Ik bied wat anders. Ik schrijf rauw, niet goor. Hoe rauw, is ter beoordeling van de lezers… zolang zij in hun overwegingen willen meenemen dat ik deze verhalen ben gaan schrijven voor de vrouw, als ode aan de vrouw… en uit eerbied voor een vrouwmensje dat stierf, dat veel te jong stierf… Nicky! Dit was mijn eerste verslag en alles is met de arme, prachtige Nicky begonnen! Nicky… 23 jaar… en dood! Fuck humanity!

Anyroad, ik wens de lezers veel leesgenoegen.

Hoezo… dating- en contactsites? Tenzij het mijn bedoeling is om de indruk te wekken dat ik datingverhalen schrijf, had ik beter een andere titel voor deze inleiding kunnen gebruiken, nietwaar?

Niet waar!

Nee, ik ben G. Clooney niet… en de man op de foto ook niet, maar voor de dames was dat helemaal geen probleem. Niets was eigenlijk een probleem voor hen. Vrouwen zijn eigenlijk  best wel flexibel, realiseer ik mij nu!

Ik schrijf geen datingverhalen, omdat het virtuele knuffelwiel al uitgevonden is en ik niet geloof in dates of relaties die hun oorsprong vinden in een metaforische kringloopwinkel. Ik zeg met opzet: ‘dates of relaties’, want al mijn verhalen nemen wel een aanvang op dating- en contactsites. All, except one… en die uitzondering is een verhaal dat meer een verslag is. Autobiografie was het woord waar ik naar zocht.

Autobiografie. Was mijn leven dan zo interessant of boeiend dat ik er een boek over meende te moeten schrijven? Uiteindelijk is niet iedereen in de internationale misdaad geïnteresseerd. Eén en ander staat natuurlijk ter beoordeling van de lezer, maar terwijl de meeste mensen hun levensloop op een half A4tje kunnen schrijven en daarbij nog ruimte over houden voor de biografie van hun buren… mijn levensbeschrijving is een trilogie die tweeduizend pagina’s telt.

Voor wat het waard is… mijn leven was tot dusver zeer interessant en een flink aantal lezers had mij dat reeds bevestigd, toen ik mij afvroeg of mijn relaas niet al te vrouwonvriendelijk was. Zo dit inderdaad het geval was, dan kon ik daardoor mogelijk een groot gedeelte van het fenomeen dat centraal in mijn leven heeft gestaan – de vrouw – als leespubliek niet kunnen bereiken, of erger, verliezen. Ik besloot dus het manuscript ter beoordeling voor te leggen aan een groep van vrouwen met de meest gevarieerde achtergronden.

Waar vond ik een spectrum van zo’n honderd kwalificerende vrouwen, zonder dat ik een enquête moest opstarten door met mijn manuscript – als een Vivacolporteur – langs de hardhouten deuren te gaan? Hoe, en waar kon ik een panel dat bestond uit huisvrouwen, een schilderes, een golddigger, een vrouwelijke brigadier–afdelingschef van politie, een kinderpsychologe, een HR manager, trophy-wifey’s, een directiesecretaresse, een barjuffrouw, een binnenhuisarchitecte, kapsters, een acupuncturiste, een danslerares, een verpleegster, een crècheleidster, een vrouwelijke bodybuilder, een advocate en talloze werkloze vrouwen, samenstellen?

De wallen in Amsterdam was een locatie waar ik een grote diversiteit van vrouwen kon verwachten, alleen de reacties van de prostituees zouden niets aan mijn boek kunnen bijdragen, daar de feedback consonant zou zijn: ‘Fuck off!’ Een datingsite leek mij daarom een betere keuze. Het enige probleem dat mij nog restte, was hoe ik de vrouwen daar kon motiveren om zich voor mijn voorstel te interesseren. De vrouwen hadden zich namelijk niet op een datingsite geabonneerd om boeken te lezen en mij leek het wat al te omslachtig, zo niet vermoeiend, om met iedere potentiële ‘kandidaatredactrice’ te daten, of erger, een relatie te beginnen. Er moest een eenvoudigere manier zijn.

Wat zoekt een vrouw op een datingsite? Een date, romance, vlinders in haar buik, liefde, een relatie… of de hele shebang? Wel, wanneer dat niet in het profiel van de vrouw in kwestie was beschreven, dan viel dat moeilijk te bepalen, maar gelukkig bezitten alle vrouwen een karakteristiek die altijd aanwezig is… en zo alert als een nest meerkatten. Verliefd, verloofd, getrouwd, verlaten, verdrietig of suïcidaal… trigger de nieuwsgierigheid van een vrouw en je krijgt meer belangstelling dan Sean George Cloonnery die op het strand zijn g-string achterstevoren én een bordje ‘beschikbaar’ om zijn nek draagt.

Nieuwsgierigheid prikkelen? Kijk, dat kon ik. Dat was feitelijk een capaciteit waarin ik uitblonk, en mijn verleden was daar het beste bewijs van. Ondanks dat ik nooit met het mannelijk schoon van een Sean Connery of George Clooney belast ben geweest, heb ik ook nooit een probleem gehad om de vrouwen, op wie ik mijn zinnelijke zinnen had gezet, over te halen voor een cafetière met sterke koffie… bij het ontbijt ‘s morgens. Maar dat was in het verleden en aangezien het manuscript over mijn verleden ging, was het vanzelfsprekend dat ik nu dus uit mijn verleden was gegroeid. De twijfel ‘of ik het nog wel kon’, was hier dus gerechtvaardigd.

Ik kon het nog. Ik hoefde uiteindelijk niet te concurreren met ‘mannen in de aanbieding’ op de datingsites. Al wat ik moest doen, was de nieuwsgierigheid van de vrouwen detoneren. Jong, oud, knap, lelijk, slim of dom… het deed er niet toe, uiteindelijk was verscheidenheid wat ik zocht. En diversiteit was wat ik kreeg… and then some!

Ik zal hier niet mijn wervingstactiek beschrijven, maar ga er maar van uit dat het werkte. Met mijn profiel wekte ik de nieuwsgierigheid van honderden… ja honderden vrouwen. Er lag zoveel subtiele tegenstrijdigheid in het profiel, dat de dames het zich niet konden permitteren om zich te bedwingen. Ze moesten weten!

Aangezien ik het profiel had ontworpen, wist ik ook wat voor nieuwsgierigheid het opwekte dus ik kon anticiperen op de reacties… en mijn antwoorden daarop alvast prepareren. Ik pleegde een aanslag op de vrouwelijke nieuwsgierigheid door het onderwerp ‘dating en relaties’ totaal te vermijden en daarbij de vrouw toch de indruk te geven dat ze waarlijk bijzonder, zo niet uniek was, zonder dat in zoveel woorden te schrijven. Ik speelde niet met gevoelens van de vrouwen, dus na de tweede of derde e-mail, wanneer de nieuwsgierigheid wat persoonlijker en ongeduldiger vormen begon aan te nemen, gaf ik te kennen dat ik ‘de laatste man was, die een vrouw zich zou wensen.’

Geen enkele vrouw ging daaraan voorbij en onveranderlijk was de reactie: ‘het lijkt mij dat dit aan mij is, om te bepalen. Jij kunt niet voor mij beslissen of ik jou wel of niet zou willen.’ Omdat de vrouwen voelden dat er een onthulling of bekentenis imminent was, voerden zij de druk op zodat ze mij een vrijzetter konden geven als ze eenmaal alles wisten. Weten! Vrouwen willen weten en zodra je een open boek bent, word je door hen uitgelezen en op zijn best in de virtuele boekenkast gezet.

Het zal niemand dus verwonderen dat mijn openbaringen niet even in drie e-mailtjes konden worden verteld, aangezien vrouwen alles willen weten… en alles omvatte bij mij tweehonderdnegentigduizend woorden, ofwel zeshonderd pagina’s in Deel I van mijn autobiografie: ‘Zonde van de eerste steen’.

De vrouwen hadden daarvoor het volste begrip en ik hoefde geen enkele vrouw te vragen of zij mijn boek wilde testen op, de eerder genoemde, ‘vrouwonvriendelijkheid’. Nee, de vrouwen vroegen mij of ze het boek konden lezen, want zij wilden weten hoe ‘onvriendelijk die vrouwonvriendelijkheid’ dan wel was.

Ik bereikte niet alleen mijn doel en kreeg de feedback waar het mij om te doen was, maar ik ontving nog iets anders: in drie jaar meer dan honderd dames die ook mijn kookkunst wilden testen. Na het lezen van mijn boek zou de nieuwsgierigheid bevredigd moeten zijn, maar waar ik nooit op had gerekend, was dat mijn boek zoveel nieuwe nieuwsgierigheid zou oproepen, dat de meeste vrouwen van mijn panel mij ‘wilde leren kennen’. Ik heb zoveel dames op bezoek gehad dat mijn buren zich afvroegen of ik nu van een escortservice gebruik maakte of dat ik zelf zo’n service runde.

De les hier was: zelfs wanneer mijn autobiografie de geschiedenis in ging als een literaire ‘non starter’, voorzag het manuscript in de bevrediging van verscheidene behoeften en de simultane stimulatie daarvan. Waarom? Nieuwsgierigheid is een behoefte naar (de) kennis of (de) wetenschap van iets. Het is dus een behoefte. Eten is een behoefte. Mijn manuscript voorzag in de stimulatie en bevrediging van beide. Eigenlijk was het dus een literaire vibrator… wat mij dan op de laatste behoefte brengt.

Nee, ik ga hier niet mijn eigen trompet blazen (dat klinkt trouwens werkelijk goor) door te verkondigen hoe afdoende die laatste behoefte dan wel werd bevredigd, want er is niets vervelender dan over die ‘handje-pepermuntje-shit’ schrijven.

Ik heb een waanzinnig geweldige tijd gehad gedurende het chatten, e-mailen, sms’en, bellen, drinken, dineren (en vaak ontbijten) met deze vrouwen. Met verscheidene vrouwen heb ik de meest ongelooflijke dingen meegemaakt. Ik schrijf over veel van deze ervaringen, maar niet over alle. Sommige van deze belevenissen beschrijf ik als anekdotes in het eerste hoofdstuk van mijn langere verhalen, terwijl andere verslagen het volume van een compleet boekwerk hebben aangenomen. Wat deze verhalen allemaal gemeen hebben, is het feit dat ze zonder uitzondering op een dating- of contactsite het levenslicht aanschouwden en toch geen datingverhalen of andere oubollige, archaïsche recht-op-en-neer soppende guckfuck zijn.

Zo, daar heb je het: terwijl de misinformanten de wereld doordraaien, de gunkhunk, spunkjunks en andere wannabe BN pretenders 4×4 gender-benders neusfuiven, wietschuiven, tranny’s kluiven, botoxtasy snuiven en huidkreukels verschuiven… hun luchtkussende, g-tool en ongewaxte bikinibaard dragende vrouwelijke pothead antitheses botoxtasy blowend, liposushi adverterend in onbezoldigde, pornografische miscreanten muteren en de geperverteerde Paula de fubar Leeuw van Oranje in pathetische ongein persisteert, begon ik met het herstellen van de balans der waanzin en normaliteit met unieke verslagen… die allemaal begonnen met het open klikken van een ordinaire chatbox.

Vandaar… dating- en contactsites!

Jan ter Haak

N.B.: Wanneer je het voorgaande gelezen en begrepen hebt, zul je van mijn verhalen genieten.

When a man talks dirty to a woman, it’s sexual harassment… When a woman talks dirty to a man, it’s €3.95 a minute.

Datingsites zijn echt multi-functioneel. Je kunt er van alles mee… echt van alles… behalve een normale partner voor een normale relatie vinden! Geloof me.

Leven op een contact- of datingsite. Het klinkt bijna alsof men er woont… en dat terwijl wij allemaal toch weten dat het een virtuele accommodatie is.

Yeah right, virtueel of niet, je zult de mensen niet de kost willen geven die van de datingsite in  het algemeen en van de chat- of contactsite in het bijzonder hun tweede huis hebben gemaakt. Dat heeft niets te maken met het feit dat de hypotheekrente voor een virtueel tweede huis aftrekbaar is, maar alles met de realiteit dat de meeste chatjunkies heelmaal geen leven meer hebben, als ze het ooit gehad hebben.
Zij worden gereanimeerd in hun virtuele villa, binaire bungalow of webwoning, komen weer tot leven…. en je ziet ze opbloeien. Spelenderwijs leren zij zelfs een nieuwe taal die in het vakantieland waar hun denkbeeldige ‘chatcha-dacha’ staat, gesproken… of beter gezegd, gesjat wordt. Aangezien dit communicatie-infarct voor iedere asobeet te leren was… had dit als gevolg dat de cyberzombies nu bij Sociale Zaken in splinterspraak te woord worden gestaan. Dit als test om het profanum vulgus met hun oratio pro domo beter te kunnen helpen. Onegelooflijk. Ik heb mij er nimmer van willen bedienen want ik communiceer niet in stenowaffle of fucking hyperbites. Ff w88 im ff p== n gftd.

Hoe bedoel je? Je snapt niet wat ik bedoel? Al wat ik zei was: ‘Even wachten, ik moet even pissen en ik ben de rest van de dag afwezig’. Nederlandse en Engelse afkortingen door elkaar. Volkomen logisch toch? Fuck, en dan heeft datzelfde literair besneden, virtuele cybercanaille er iets van te zeggen dat ik af en toe een woordje Engels ‘urban slang’ in een verhaal of artikel schrijf.

Als de nog niet afbetaalde plasmakist goedkeurt wat knuddekudde doet, is het rijmend goed… maar uniciteit wordt niet gewaardeerd in Nederfuckingpolderland. Je vraagt je af wat er met de uitvinders van de sms- en msntaal is gebeurd. Steek in Nederigland je kop boven het maaiveld uit en je wordt bekeken alsof je er drie koppen bij hebt gegroeid . Daarna wordt de enige kop die je bezit eraf gehakt of je wordt stupide geranseld. Maar goed… ik dwaal af.

Leven op een contact- of datingsite. Laten we met het fenomeen ‘datingsite’ beginnen, maar daar aan voorafgaand willen we wel vooropstellen dat het internet als contactmedium uniek en fantastisch is. Het is beter dan welk medium dan ook en hoewel het al veel langer bestond – weliswaar in een iets andere vorm – dan de meeste Facefucks en Twitslitten beseffen, het werd na twintig jaar ook toegankelijk voor de deinende massa… op het moment dat de maatschappij snel aan het verloederen was. Door die verloedering zijn veel mensen eenzaam en zoeken een partner of vriendschap via het internet. Nou, hier kan ik de eerste kritiek verwachten, want in het profiel van bijna alle mannen en vrouwen staat dat zij niets zoeken. ‘What the fuck’ doen zij dan op een fucking datingsite, vraag ik mij af? ‘Plee it koel’ is de onderliggende strategie.

De datingsite. Het doet mij altijd een beetje denken aan het bordeel – als het nog bestaat – ‘Hinter dem Bahndamm’ in Düsseldorf, Duitsland. Afgescheiden van de openbare weg moest men eerst door een straatingang die het meest leek op een ouderwets, Nederlands straaturinoir. Het rook er trouwens ook zo. Wanneer men weer aan de andere kant van de pisbak naar buiten kwam, arriveerde men op een grote binnenplaats. Aan de kant van een flatgebouw stonden honderden prostituees met hun fijne vleeswaren uitgestald. Recht daartegenover, aan de kant van de spoorweg, stonden honderden mannen. Klaar en willend om hun vleeswaren te stallen.

Net als op een datingsite sprak niemand alvorens tot selectie over te gaan. De kandidaten bekeken elkaar zwijgend. Af en toe stapte er een man uit de mannenkluwen en liep over de binnenplaats naar de prostituee die hem blijkbaar beviel. Vaak, na even onderhandeld te hebben, ging de man dan met de vrouw mee. Zij hadden dus een date. Ook de prostituees lieten zich niet onbetuigd en vaak herkende een slimme hoer een potentiële klant, waarna zij de binnenplaats overstak. Hoe zo’n herkenning tot stand kwam, daar laat ik mij niet over uit, maar er bleek dus een duidelijke interactie tussen de beide seksen te bestaan. Iets wat ik als afwezig moet constateren op een datingsite, want daar is deze beschreven selectieprocedure volkomen virtueel.

Laat ik even duidelijk stellen dat ik de vrouwen op datingsites niet met prostituees vergelijk, noch de daar ingeschreven mannen met hoerenlopers, al gedragen zij zich wel vaak zo. Het is de analogie van de beide fenomenen die mij fascineert. Op een datingsite bekijkt men ook honderden foto’s van leden van het andere geslacht – en vaak ook van hetzelfde geslacht – alvorens tot onderhandeling over te gaan. Hoe dat in zijn werk gaat, moet een ieder bekend zijn… zeker na het lezen van mijn verslagen. Het gaat mij nu om de uitbaters van datingsites. Ik heb op zo’n vijf datingsites ‘gelogeerd’ en ik heb vast moeten stellen dat ook hier de vergelijking met de prostitutie weer frappant synchroon loopt.

Hier zijn echter de uitbaters van de datingsites de overdrachtelijke prostituees. Zij spelen in op een duidelijke behoefte. Nu is daar niets vreemd mee, want dat doet nagenoeg de gehele commercie. Het is de manier waarop zij een man of vrouw over de streep willen trekken, die mij eraan herinnert hoe een beroepsprostituee te werk gaat. Terwijl in de prostitutie de hoer vaak haar attributen of een groot gedeelte daarvan gratis ‘on display’ zet om klanten over de streep te trekken, op datingsites kan men gratis lid worden en zich verlekkeren aan de leden van de andere (of dezelfde) sekse. Verder kan men – net als bij een hoer… niets. Het gratis lidmaatschap gaat niet zover dat men op een datingsite het object van interesse kan aanschrijven, net zo min als dat men een temeier’s tatas of foof gratis kan betasten. Er moet nu eerst betaald worden.

De klant wordt nu, nadat hij over de streep getrokken is, een basispakket aangeboden dat in beide gevallen even aantrekkelijk gepresenteerd wordt. Nadat de gezelschap of seks zoekende klant ook besluit deze drempel… en afscheid van zijn handolie te nemen, wacht hem in beide gevallen een onaangename verrassing. Waar bij de lichtekooi het basispakket bestaat uit een ‘tugfuck’ (handmassage), op de datingsite ontdekt de avontuurlijke partnerzoeker dat hij nu wel vrouwen kan aanschrijven, maar dat veel van de aangeschreven vrouwen hem niet terug kunnen schrijven. U hebt het al geraden: deze vrouwen zijn ook gratis leden. Wanneer de vrouw zo’n tien interesseberichtjes heeft ontvangen, besluit zij vaak om ook maar betalend lid te worden.

Een hersendode kan dit psychologisch uitwerken, maar dat hetlage praktijken blijven, hoef ik je niet te vertellen. De klant wordt hier twee keer voor een obstakel geplaatst, waarbij hij niet bij machte is om de tweede hindernis te nemen. De gevallen vrouw geeft dus een eerlijker en betere service dan de datingsite-internetgieren .

Nu begint bij beiden het ‘uitpezen’. De hoer zegt tegen haar klant: “Betaal er vijftig euro bij schatje, dan mag je me lekker neuken.” Nadat de date zoekende en wild enthousiaste klant zijn droomvrouw heeft aangeschreven, krijgt hij een pop-up venstertje in zijn snoet geduwd waarop staat vermeld dat hij voor bijbetaling van een niet onaanzienlijk eurobedrag het zogenaamde ‘Gold pakket’ kan verwerven.

De klant denkt terecht: “Rot op!” en klikt het venstertje weg. Hij heeft toch immers al betaald? Wanneer de klant beseft dat hij dan wel vrouwen kan aanschrijven, maar dat de gratis geabonneerde vrouwen hem niet terug kunnen schrijven, besluit hij om in godsnaam het ‘Gold pakket’ dan maar aan te schaffen.

Zo… dat was dus de analogie van de datingsites en de prostitutie dan?

“Not on your fucking nelly, mate!”

Bij beide neringdoenden is het trukenpakket nog veel uitgebreider. Wij kijken nog even naar de hoerenloper die net vijftig euro heeft bijbetaald om in ieder geval zijn eind even weg te kunnen duwen. Terwijl de zoetelel nog bezig is om de man ‘op temperatuur te brengen’ door zijn ‘boner’ te handmasseren, stelt zij hem verleidelijk voor: “Zou je niet even lekker gepijpt willen worden voordat je hem erin doet bij me?”

Het verstand en beslissingsvermogen zit nu bij de hoerenbink in zijn – nog immer – handverwende geslachtsdeel. In zijn gedachten ziet hij zijn ‘weiner’ al in de mond van de nachtvlinder verdwijnen. Snel rukt hij nog vijftig euro uit de zak van zijn broek die om zijn enkels slingert. Dat later de beloofde ‘fuck- and suckjob’ vaak slimme illusionaire truken blijken te zijn, kun je lezen in mijn verhaal ‘Oddball and the Killagal’.

Zoals gesteld hadden de ‘in dating gespecialiseerde’ neringdoenden ook nog wat rip-off verassingen in petto, dus het bijpezen gaat ook hier onverminderd door. Ik moet wel stellen dat de vrouwen op een datingsite in een wat gemakkelijker stoel zitten, omdat de mannen vaak zo geobsedeerd zijn dat ze zich op een datingsite – net als bij een hoer – laten uitpezen… om daarna ‘op de toer genomen’ te worden.

Voor de leken onder jullie zal ik uitleggen wat ‘op de toer nemen’ is. Voorzover het de prostitutie betreft, wekt het meisje van plezier bij de man de illusie dat deze met zijn bangstang in haar mond of in haar vleermuis zit. Dit is een truc die in weinige gevallen door de ranzige klant opgemerkt wordt. Het klinkt ongelooflijk, ik weet het, maar ik heb zat hoeren deze trucs geleerd. Voor de persistent ongelovigen onder jullie, lees mijn fucking verhaal over ‘Oddball and the Killagal’. Dan merk je hoe weinig je nog maar weet. Sorry, ik werd even venijnig, maar het gaat alweer wat beter met me.

“Gebruiken de bewindvoerenden van de datingsites dan ook van deze illusionaire trucs?” hoor ik de lezer nu vragen.“You bet they fucking do!”, moet ik hier scheldend antwoorden, maar eerst moeten de datemakelaars nog wat bijpezen… weet je nog? Wanneer de man – want wij houden voor het gemak maar even de man aan als voorbeeld – op de datingsite nu denkt te kunnen beginnen, krijgt hij – net als bij de hoer – nog een paar onweerstaanbare offertes… tegen een geringe vergoeding. Hij kan anoniem surfen dus de vrouwen kunnen niet zien dat hij op hun profiel heeft gekeken. Dit is een werkelijk voordeel en zit niet in het fucking ‘Gold pakket’. De man kan tijdelijk zijn profiel laten verdwijnen. Het feit dat het aangeboden wordt, wil zeggen dat er over gedacht is en dus een voordeel is. En zo zijn er nog ettelijke trucjes, verschillend van site tot site. Het ‘Gold Passkey pakket’ blijkt hier een ‘Cold Turkey pakket’ te zijn. Tot zover het bij- of uitpezen.

Nu de illusionaire trucs oftewel de minderwaardige streken die de datingsites uithalen. Ik kan namen noemen, maar dat doe ik pas wanneer ik het boek over de datingverhalen ook klaar heb. Die hyena’s moeten mij dan maar een proces aandoen… and hey guess what? Ik krijg dan gratis publiciteit zodat mijn boeken nog beter verkopen.

Streek nummer één: de pinpas- of creditcardstreek. Ik weet dat de oude Romeinen het Latijnse gezegde: ‘Emptor Caveat’ oftewel ‘Let the buyer beware’ hebben bedacht. Zij hadden gelijk al konden zij niet bevroeden dat er ooit pinpassen en creditcards zouden gaan circuleren. De klant – na zijn abonnement voor de datingsite te hebben besteld – betaalt vaak met genoemde pinpas of creditcard. Voordat hij of zij de overeenkomst kan bekrachtigen, moet de klant het hokje ‘Ik ga akkoord met de Algemene Voorwaarden’ aanvinken. De beruchte kleine lettertjes. Ik weet het en jij weet het, maar ik heb talloze – vooral vrouwelijke – abonnees gesproken, die de kleine lettertjes niet hadden gelezen.

“Verrot zeg, ik sta op het punt om de liefde van mijn leven te ontdekken. Ik heb geen tijd om kleine, fucking lettertjes te lezen. Het zal wel goed zijn hoor.” Neeee, echt niet!

Hieruit blijkt dat mijn stelling: ‘de vrouw denkt vanuit haar gevoel’ een feit is, want wat blijkt nu? De vrouw – na drie maanden met gore taal bestookt te zijn – heeft ontdekt dat zij meer kans maakt in de blikgroentenafdeling van Albert Heijn. Zij besluit om haar abonnement gewoon te laten verlopen… ‘but no such fucking luck’! Nadat de drie maanden zijn verschenen, ontdekt zij dat er net weer een kwartaalcontributie van haar rekening is afgeschreven. Automatische fucking verlenging! Lage streek want met een automatische bankafschrijving was het die internetgieren nimmer gelukt.

Streek nummer twee is vooral succesvol bij mannen, omdat die – wanneer zij niet vanuit hun ratio denken – vanuit hun geslachtsdriftstift reflecteren. Kom nog even met mee terug naar de fase dat de man een gratis lid was. Een gratis lid… nou dat was echt niet dubbelzinnig bedoeld, hahaha. De man ontvangt allemaal berichtjes van vrouwen.

“Hé,” denkt de broger. “Ik lig blijkbaar toch noch wel goed in de markt. Ik zal mij ook maar even abonneren, want dan kan ik beginnen met wipkippen te versieren.”

Je begrijpt het al: ook hier ‘no such fucking luck’, want de man was nog geen vijf minuten abonnee… of zijn fanmail stopte. De vrouwen die de man hadden aangeschreven, werden betaald voor de werving van mannelijke leden of zij kregen een gratis abonnement. Begin je al langzaam misselijk te worden? Ik zei het toch al: ‘Er bestaat geen fucking leven op een datingsite.’

Streek nummer drie is de ‘killer application’. Er was een zieke geest voor nodig om deze toepassing te bedenken. Scenario: een ontluikende ‘lovescene’ volgens Romeo, maar Julia’s naam was niet Capulet. Haar naam was Julia Borghia. Zoals haar naam al aangeeft, zit zij vol met giftige trucs… en ja… ze werkt voor de datingsite-hyena’s.

Net wanneer de man aan de communicatie begint te wennen en denkt dat hij gescoord heeft, schrijft Julia Borghia: “Naah, ik zie maar van ons contact af, want als man zie je er echt niet uit!”

Wat doet een man in zo’n geval? Eerst denkt hij dat hij ongewild iets fout heeft geschreven. Niets! Wat kan het dan zijn dat hij verkeerd heeft gedaan? Niets! Nu wordt de man driftig, want hij is geraakt in zijn mannelijke ego. ‘Als man zie je er echt niet uit!’ Nou, dat is geen kattenpis.Woedend schrijft hij terug: “Moet jij wat zeggen, vuile stinkhoer…” en de rest is geschiedenis! De vrouw dient een klacht in bij Le.. en de man wordt van de site afgerot. Overdreven? Naaah, het is mij gebeurd, maar daarover meer in een momentje. Niet begrijpend maakt de man een ander profiel aan en… betaalt weer drie maanden abonnementskosten. Deze vrouwen werken voor de leiding van de datingsite of krijgen een gratis abonnement. Ik heb het gelezen van vrouwen die mij dat schreven en het is mijzelf gebeurd, hoe ongelooflijk dit ook moge klinken.

Wil je een bewijs? Uiteindelijk zat ik niet op een datingsite om vlinders in tulpenjurken te versieren. Wel zat ik er als ongevaarlijke faker, want ik speelde met de gevoelens van… niemand.

Ik had een mooie jonge vrouw al een paar keer op mijn profiel zien kijken, maar dat was niets bijzonders, want de foto van ‘Buck the Musclefuck’ trok nogal wat bekijks. Ik heb daarna ook een paar keer op haar profiel gekeken en het was mij opgevallen dat zij iedere keer ergens anders woonde. Ergens anders… zoals vandaag woonde ze in Londen… en een dag later in Île-de-France om de week daarna weer in Frankfurt te resideren. Mooi was ze wel, maar naar mijn idee was het een ‘golddigger’ of een ‘fucking freeloader’. Ik liet haar dus met rust. Na een paar weken stuurde ze mij een mail op Lexa, die ik open klikte.

“I’m angry with you,” las ik.
“Is that right?” schreef ik terug. “And why are you angry, if I may ask?”
“You promised me your emailaddress!”

Ik wist zeker dat ik dat nimmer had gedaan om de simpele redden dat er geen mailrecord was. Zij stuurde mij de eerste mail, maar klaarblijkelijk dacht ze dat ik toch maar een koekwaus van kerel was, die dat niet doorhad. Ik schreef dat het mij speet en vroeg of ik het goed kon maken door haar nu mijn emailadres te geven. Dat was goed. Ik stuurde een overtollig Hotmail adres en hoorde of vernam helemaal niets meer van haar… tot ik haar een week later weer op mijn profiel zag kijken. Ik schreef gelijk:

“Zeg ben jij een fucking ‘dataminer’ of zo? Verzamel je emailadressen voor fucking Viagra of voor penisvergrotingen? Ik zal jou eens aangeven bij Lexa… dan word je van de site gerot, bloedbak.”

Ik zou dat nimmer gedaan hebben, want als ik ergens een hekel aan heb dan is het aan iemand verraden, maar dat wist die slons weer niet.

“Hahaha, ik werk voor Lexa, mafketel.”

‘Ja hoor,’ dacht ik. ‘En dat maakt ze zo even bekend.’

De volgende dag had ik een mail van Lexa die mij vertelde dat ze klachten jegens mij hadden ontvangen. Bij herhaling zou mijn profiel zonder verdere waarschuwing worden verwijderd. Nou, men kan mij er niet van beschuldigen dat ik bijzonder slim ben, maar ik had het spel dus wel gelijk door. Er zaten vergiftbakken die wel of niet voor Lexa werkten of een gratis abonnement kregen, maar die wel mannen provoceerden tot belediging zodat bij herhaling het profiel van die mannen werd verwijderd… en dat dezen dan hun contributie kwijt waren.

Ik was dan inderdaad niet zo vriendelijk geweest tegen die Lexa animeerslobber, maar daar had ik ook weinig reden toe. Ik had dat secreet moeten negeren, maar ‘had’ is bij mij altijd ‘hebben te laat.’

Een dag daarna ontving ik een email op het Hotmail adres van die etterbak. Zij begon me nog te jennen en uit te lachen ook. Nu was ik er klaar voor, want ik had een privé emailadres van haar. Ik lichtte haar foto van haar profiel en ‘Photoshopte’ haar hoofd over het hoofd van een naakte vrouw die net de veertien inch ‘boner’ van een diepzwarte Afrikaan aan het berijden was.

Ik maakte een emailadres aan op een anonieme server in Amerika, zodat mijn IP en RDNS adressen niet getraceerd konden worden. Ik hing het pompende interraciale stel met de kop van de Lexa colportrice aan de email en schreef:

“Ik zie dat je nu een ’emale’ uit Ghana hebt gevonden. Is dat wat je altijd al wilde? Gewoon een beetje goor genaaid worden? Je werkt dus niet alleen voor Lexa, maar je bent een zwartwerkster ook. Het past wel bij die ordinaire, gore hoerige kop van je, moet ik zeggen.”

En ja hoor, ze maakte de fout door op Lexa te reageren en mij mijn huid vol te schelden. Ik kopieerde haar Lexamail, meldde haar aan en stuurde een kopie van haar scheldende email naar Lexa. Nu had Lexa geen enkele mail van mij waarin ik haar beledigde. Ze hadden wel een zeer beledigende Lexamail van hun ‘geheim agente’. Ik voegde er een stukje bij dat zij de eerste keer onder valse voorwendselen mijn privé emailadres had verkregen en wachtte op de dingen die moesten gaan gebeuren.

Een paar uur later had Lexa mijn profiel verwijderd. Daarmee gaven ze aan dat dit rampzalige excuus voor een vrouw voor hen werkte. Ze hadden van mij geen enkele belediging als bewijs of motivatie. Die mail die ik van de Amerikaanse server had gestuurd, konden zij in geen honderd jaar naar mij traceren. Toch werd ik van de site gerot. Waarom? Omdat het ze goed uitkwam, want dan moest ik weer een nieuw profiel aanmaken en dus een nieuw kwartaallidmaatschap betalen.

Dat zijn dus de manieren van de ‘rip-off bastard’ datingsites. Ik hoop dat ze mij een proces aandoen wanneer ze dit vernemen, want inmiddels heb ik zat verklaringen verzameld van mannen die iets soortgelijks was overkomen. Het goede is dat al die internet datingratten zwaar terrein aan het verliezen zijn aan de ‘gratis’ sites zoals Tagged, Netlog en Badoo.

De eigenaars van de datingsites weten van wanhoop niet wat ze moeten doen om aan nieuwe klanten te komen. Verscheidene datingsites moesten al fuseren. ‘Serves them fucking right!’ Ze hebben toch al veel te lang hun ‘fucking rip-off’ monopolie kunnen voeren.

Ik heb meer respect voor een echte hoer, want het geld uit je zak laten stelen ‘by proxy’, zijn praktijken waar geen zichzelf respecterende prostituee zich toe verlaagt.

“Ik ben goed in het verzinnen van de waarheid en het oprecht vertellen van de leugen… te vaak ontwaakte ik opgelucht uit een nachtmerrie om vijf minuten later te ontdekken dat de realiteit mij weer parten had gespeeld… ik had weer niet geslapen!”

Once the magician is known…. the fucking magic is gone!

De vrouw over wie ik nimmer een verhaal heb kunnen schrijven… we kregen ruzie voordat we elkaar gezien hadden… en dat is geen fucking leugen. Ik vond wel nadat ze al mijn verhalen gelezen had en mij van feedback had voorzien… een plaatje hier verdiend had. Alas! En zo is het precies natuurlijk… of misschien toch weer niet? Het grappige is dat vele van mijn lezeressen mij persoonlijk hebben leren kennen en the fucking magic is still not gone.

Zo, wat is het dan met die verhalen? Is het de waarheid? Wel, in dat geval zou ik toch al een paar keer zijn opgehaald door oom Sjuus Tietsie, nietwaar?

Net zo goed als de oom zou willen weten hoe het nu precies zit, kan ik mijn lezers meedelen dat vrouwen dan wel de naam hebben om nieuwsgierig te zijn, maar dat talloze mannen die mij hebben gelezen, mij die vraag ook al hebben gesteld. Waarom gaan wij er niet gewoon van uit dat het maar verzinsels zijn?

Verminkte hersenscheten van een voormalige, criminele pooier. Kunnen wij het niet gewoon er op houden dat het wat fucking, aliteraire flip- en fuckshit is van een cybermongool met het verstand van een aardbei…? Eigenlijk wil ik helemaal niet vertellen hoe die verhalen werken. Ze werken toch… en ze werken fucking goed ook! Dat is dan toch prettig voor mijn lezers? Hun tevredenheid is dan weer een voldoening en compliment voor mij.

Nee, ik heb dat al eerder geprobeerd, maar dat geloofden mijn lezers ook niet. Velen kwamen met de stelling dat ik met te veel kennis van zaken schreef en dat het om die reden geen verzinsels konden zijn. Ik deelde hen dan mede dat iedere schrijver onderzoek verricht en dat ik – al was ik dan geen Jan Wolkenman – ook mijn onderzoek deed.

“Nonsens,” zeiden mijn lezeressen, “Jan Wolkenman hoeft geen research te doen voor die suckshit waar hij over schrijft. Wanneer een schrijver teveel over details uitweidt dan gaat al gauw de spanning en vaart in het verhaal verloren. Met jouw verhalen is het precies of je er midden in staat… alsof je deelnemer en tegelijk toeschouwer bent. De emotie die je ten toon spreidt in je verhalen is waarachtig. Je kunt dat voelen als vrouw, want jouw woede maakt ons woest. Wanneer je lacht rollen de tranen over onze wangen. Je zelfspot vertedert en met jouw verdriet houden wij het niet droog. De weinige keren dat je over seks schrijft… wel… dat doet dan weer iets anders met ons. Hoe rauw je ook begint… we voelen altijd jouw respect voor de vrouw. Dit kunnen geen fantasieën zijn.”

Mannen waren vaak sneller klaar met hun conclusies. De eierfoetussen die niets konden en dus niet wilden lezen, verkondigden dat het allemaal verzinsels waren. Ik voor mij vond het prima om die hersendode fuckups gelijk te geven.

Toch… en niettegenstaande al het hieraan voorafgaande wil ik de lezer mijn mooiste complimenten niet onthouden. Vrouwen kwamen uit Groningen en Maastricht om mij te ontmoeten. Het waren geen weggooiwijfies of ‘thrillseekers’. Ik herinner mij hen allemaal. Ik ben behoorlijk scherp en ik heb ogen in mijn achterhoofd. Ik ben psychologisch geen dumbfuck, maar aan geen enkele van al die vrouwen heb ik kunnen merken dat ik tegenviel op het moment dat zij bij mij thuiskwamen. Ze kwamen niet voor het uiterlijk, ze kwamen voor mij… en wat dat precies betekent, vertel ik jullie lekker ook niet. Good girls, I love you all. You were all fucking cosmic and bloody awesome! Respect.

Er was ook een man die mijn verhalen las met de persistentie van een vrouw. Zijn ‘nickname’ op de contactsite was ‘Dutchy’. Toen hij al mijn verhalen uitgelezen had, tikte hij mij aan op Badoo. Hij chatte: “Jan, ik heb je verhalen gelezen met meer plezier dan dat ik indertijd alle boeken van Ian Fleming heb gelezen. Fleming wist zoveel van spionage omdat hij had gediend bij de Marine Inlichtingendienst. Later voerde hij het commando over de ’30 Aanvalseenheid’. Waar heb jij je kennis vandaan, Jan? Het maakt mij niet echt uit, je verhalen zijn veel sneller. Men kan zien dat je in je verhalen woont.”

Ik ben altijd al een sentimentele hufter geweest, dus het was nauwelijks te verwonderen dat ik door een fucking aquarium keek bij het lezen van dat compliment.

Ik keek door een watergordijn. Good man… bless you, Dutchy!

Jan ter Haak.